نقش گرایش‌های دانش فونتیک (آواشناسی) در علوم وفنون قرائات

نویسندگان

1 دانشگاه علوم پزشکی شیراز

doi
10.22034/qer.2025.11689
چکیده

هدف:دانش فونتیک یا همان «آواشناسی» که در زبان عربی «علم الأصوات» نامیده می‌شود، یکی از دانش‌های نوپدید در بررسی علمی زبان گفتاری انسان است. این دانش، بین‌المللی بوده و مورد توجه تمام کشورهای جهان قرار گرفته است. اصول و ابزار جدیدی که در این حوزه ‌به‌کار می‌روند، می‌توانند در تکمیل و به‌روزرسانی دانش‌های قرآنی و بهبود شیوهٔ استفاده از آن‌ها نقش بسزایی ایفا کنند. موضوع مقالهٔ حاضر بررسی نقش گرایش‌های مختلف این دانش در مطالعات قرآنی است. روش پژوهش روش تحقیق: در این مقاله کتابخانه‌ای و توصیفی‑تحلیلی بوده و برای تطبیق این دانش با دانش‌های قرآنی از روش تطبیقی نیز استفاده شده است. یافته ها: بررسی‌های انجام‌شده نشان می‌دهد که این دانش و گرایش‌های مختلف آن در حوزه‌های گوناگون مطالعات قرآنی مؤثر است؛ از جمله: تکمیل مباحث تجوید در بخش‌های صداهای کوتاه و کشیده، بررسی مخارج حروف، صفات و احکام حروف، نحوهٔ فراگیری قرآن کریم توسط افرادی که زبان اصلی‌شان عربی نیست، اثبات اعجاز بلاغی و ادبی قرآن کریم، تحلیل ظرائف آوایی قرآن.