تفسیر تطبیقی «شهداء» در آیۀ ۱۴۳ بقره
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تفسیر تطبیقی، دانشگاه یزد، یزد، ایران.
2 دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه یزد، یزد، ایران
3 دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه یزد، یزد، ایران
4 دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه یزد، یزد، ایران.
doi
10.22091/ptt.2024.10035.2285چکیده
محور اصلی اختلاف مفسران در آیۀ «لِتَکُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ وَ یکونَ الرَّسُولُ عَلَیکمْ شَهِیداً» (بقره: ۱۴۳) تبیین واژۀ «شهداء» است. مفسران در معنای این واژه اختلافنظر دارند. برخی آن را به گواه در روز قیامت و برخی دیگر آن را به الگو در این دنیا تفسیر کردهاند. علاوه بر این، مفسران در تعیین مصادیق این دو دیدگاه با هم متحد نیستند. معتقدان بهمعنای گواه مصادیق ذیل را بیان کردهاند: (الف) گواه بودن امت پیامبر (ص) بر امتهای انبیای پیشین، (ب) گواه بودن اهل بیت (ع) بر سایر مردم، (ج) گواه بودن مبلّغ دین اسلام بر سایر مردم، (د)گواه بودن انبیا و اوصیای هر امت بر مردم زمان خود. معتقدان بهمعنای الگو پیرو مصادیق ذیل هستند: (الف) الگو و نمونه بودن امت پیامبر برای سایر امتها، (ب) الگو بودن اهلبیت (ع) برای سایر مردم. این بررسی هم از جهت حل اختلاف مفسران و هم تبیین جایگاه اهلبیت (ع) در قرآن ضرورت دارد. در این پژوهش، که به روش تفسیر تطبیقی سامان گرفته است، با توجه به سیاق آیات و آیات دیگر و احادیث، این نتیجه آشکار شد که شهداء بهمعنای الگو و نمونه است و اهلبیت (ع) کاملترین مصداق شهداء هستند.