گفتمانکاوی آیۀ ۲۵ سورۀ انفال در تفاسیر فریقین
نویسندگان
1 دانشیار، گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه اراک، اراک، ایران f-dastranj@araku.ac.ir
2 دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث، گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه اراک، اراک، ایران. h.naval@ymail.com
doi
10.22091/ptt.2023.9227.2221چکیده
گفتمانکاوی یکی از روشهای جدید است که به کشف معنای متن و لایههای زیرین آن میپردازد. آیۀ ۲۵ سورۀ انفال از آیات موردبحث میان عالمان مسلمان است که نظرات تفسیری گوناگونی پیرامون واژۀ «فتنه» و مفهوم آن ذیل آیه مطرح شده است. توجه به گفتمان مطرح در آیه راهی برای دریافتهای روشمند معنای مورد نظر در آن است. نوشتار حاضر بهدنبال پاسخ به این مسئله است که محور اصلی گفتمان آیۀ ۲۵ سورۀ انفال چیست. ازاینرو، تلاش شد تا با در نظر داشتن ساختارهای اجتماعی، فرهنگی و ارزشیای که متن در بستر آن به وجود آمده است به دریافت تازهای از گفتمان آیۀ مورد نظر دست یافت. در پژوهش حاضر، که به روش تحلیل گفتمان انجام شد، با توجه به مفهومشناسی واژۀ فتنه و ساختار زبانی و دستوری آیه و با عنایت به روابط همنشینی و جانشینی، این نتیجه حاصل آمد که دالّ مرکزی گفتمان مورد نظر مفهوم «ولایت» است. با توجه به سیاق آیات و قرائن داخلی و بیرونی، روشن میگردد که رسالت پیامبر گرامی اسلام (ص) و دین اسلام جریانی ولایتمحور است و راه مقابله با فتنهها تمسک به کتاب خدا و سنت پیامبر (ص) و همچنین ولایت است. گفتمان آیۀ ۲۵ سورۀ انفال گفتمانی تحذیری و آگاهانه است که روابط اجتماعی را میان گروههای مختلف تنظیم میکند. ازاینرو، فتنه در نظام مفهومی قرآن جایگاه ویژهای مییابد و ساختارهای ارزشی و ضدارزشی حول دالّ مرکزی این گفتمان، که ولایتمداری است، شکل میگیرد.