سنجش قابلیت پیادهمداری خیابانهای شهری با رویکرد تعاملات اجتماعی (مطالعه موردی: محور کوهسنگی مشهد)
نویسندگان
1 استادیار، گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری اسلامی، دانشگاه بین المللی امام رضا(ع)، مشهد، ایران
2 دانشآموخته کارشناسیارشد، گروه برنامه ریزی شهری، دانشکده هنر و معماری اسلامی، دانشگاه بین المللی امام رضا(ع)، مشهد، ایران
3 دانشآموخته کارشناسیارشد، گروه برنامهریزی شهری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
doi
10.22034/jgk.2022.317345.1010چکیده
جذابیت خیابان و پیادهراهها نقشی سرنوشتساز در احیاء حیات اجتماعی و حفظ امنیت شهروندان دارد و بستری است برای نقشآفرینی تعاملات اجتماعی در شهرها، اما در غیاب سیاستها و مدیریتهای مناسب و شایسته، در جایگاه والای خود موردتوجه کافی قرار نگرفته اند. این پژوهش در راستای نیل به هدف اصلی مقاله، ارتقاء قابلیت پیادهمداری با تأکید بر تعاملات اجتماعی در محور کوهسنگی مشهد، با روش توصیفی-تحلیلی و رویکرد سنجش و ارزیابی، به دو شیوه کتابخانهای و میدانی (مشاهدات کارشناسی و توزیع پرسشنامه در میان کاربران و خبرگان) به جمعآوری اطلاعات پرداخته است و با ورود دادهها در نرمافزارهای اکسل و سوپر دسیژن به ترتیب به ارزیابی و تحلیل وضعیت زیرمعیارها، مؤلفهها و معیارها پرداخته و درنهایت با ضرب و ادغام وزنهای نهایی ماحصل از آنها در یکدیگر، امتیازات نهایی بر پایۀ نظرات دو گروه بهدستآمده و بدین ترتیب پیادهمداری محور مورد ارزیابی قرار گرفته است. یافته های پژوهش بیانگر آن است که مؤلفۀ امنیت با امتیاز 0.058، مهمترین عامل در حضورپذیری استفادهکنندگان از محور کوهسنگی است. پس از این عامل به ترتیب مؤلفه های نفوذپذیری و دسترسی، ایمنی، سرزندگی و پویایی، تجهیزات و تسهیلات پیاده روی و خوانایی و تصویرپذیری با امتیازهایی معادل 0.048، 0.043، 0.039، 0.033 و 0.032 در رده های بعدی قابلیت پیاده پذیر شدن محور قرار دارند. بر اساس نتایج مبنیبر یافتهها دو عنصر امنیت و ایمنی در کنار موضوع دسترسی مناسب، سنگِ بنای پیادهپذیری بهمثابه بستری مهم برای توسعه تعاملات اجتماعی شهروندان در خیابانهای شهری مشهد، بهویژه محور کوهسنگی را به خود اختصاص داده است.