تحلیل و نقد آراء مفسران فریقین در تبیین آیه شانزدهم سوره اسراء
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری رشته علوم قرآن و حدیث دانشگاه تربیت مدرس تهران
2 استادیار رشته علوم قرآن و حدیث دانشگاه تربیت مدرس (نویسنده مسئول)
3 دانشیار رشته علوم قرآن و حدیث دانشگاه تربیت مدرس
4 دانشیار رشته علوم قرآن و حدیث دانشگاه تربیت مدرس
doi
10.22091/ptt.2023.5647.1776چکیده
آیات مربوط به اراده و مشیت الهی، ازجمله آیات تأملبرانگیز قرآن کریم به شمار میآید که همواره محل بحث مفسران بوده است. آیه شانزدهم سوره اسراء: «وَ إِذا أَرَدْنا أَنْ نُهْلِکَ قَرْیَةً امرنا مُتْرَفیها فَفَسَقُوا فیها فَحَقَّ عَلَیْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْناها تَدْمیراً» ازجمله این آیات است که به سبب شبهه اراده عذاب از سوی خداوند قبل از استحقاق بندگان و متعلق "امرنا "، در زمره آیات مشکل قرار گرفته است. مفسران برای رفع تعارض آن با آیات و ادله دیگر، تلاش زیادی نمودهاند که به آراء مختلفی منتهی شده است اما فقدان نتیجه واحد، نشان از حل نشدن مسأله دارد.در این مقاله تلاش شده است تا با رویکرد تحلیلی- تطبیقی در دامنه تفاسیر شیعه و سنی، به این پرسشها درباره آیه فوق پاسخ داده شود: بر اساس ظاهر آیه، اراده عذاب قبل از ارتکاب معصیت چگونه قابل توجیه است؟ آیا متعلق "امرنا " در جمله "امرنا مترفیها ففسقوا "، فسق است یا طاعت؟ بررسیها نشان میدهد که اراده عذاب در آیه به سبب گناهان متقدم آنان است نه گناهی که در آیه ذکر شده و منظور از " امرنا "، امر تکوینی است و لذا امر در معنای حقیقی بهکاررفته و متعلق آن فسق است.