امکان ارزیابی زیبایی شناختی آثار معماری بر پایۀ دیدگاه نلسون گودمن، مطالعۀ موردی «موزۀ نادری» و «موزۀ بزرگ خراسان»
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر، تهران، ایران
2 استادیار، گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر، تهران، ایران
3 دانشیار، گروه معماری داخلی، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر، تهران، ایران
doi
10.22034/jgk.2022.308562.0چکیده
ارزیابی زیبایی شناختی معماری بر مبنای روشهای عقلی-منطقی ضرورت دارد. نلسون گودمن در نظریۀ زیبایی شناختی خود از چنین روشی برای خوانش زیباییشناختی آثار معماری استفاده می کند، اما مدعی ارزیابی آثار نمی شود. با توجه به اینکه به نظر می رسد ظرفیت این امر در آرای او بهصورت بالقوه وجود دارد، پرسش از چگونگی ارزیابی زیبایی شناختی آثار معماری بر مبنای نظریۀ زیبایی شناسی گودمن مطرح می شود. بهطور خلاصه، در نظر گودمن آنچه یک ساختمان را به اثر معماری که واجد ارزش زیبایی شناختی است، تبدیل می کند، معنادار بودن از طریق ارجاع است. او سه نوع اساسی ارجاع در معماری را دلالت، تمثل و بیان می خواند. اثر معماری می تواند از این سه طریق یا از طریق زنجیرهای از ارجاعات، معنادار باشد. این سه نوع ارجاع، مبنای نظری گودمن برای خوانش زیبایی شناختی آثار معماری است. در پژوهش حاضر، درصدد تبیین طرحوارهای هستیم که ارزیابی زیباییشناختی آثار معماری را بر اساس خوانش های منتج از نظریۀ گودمن ممکن کند. تلاش برای تحقق این هدف در سهگام اصلی انجام یافته است: نخست، به توضیح مبانی و نظام زیبایی شناختی معماری از نظر گودمن پرداخته، در گام دوم بر اساس مبانی ذکرشده، دو اثر موزۀ نادری و موزۀ بزرگ خراسان مورد خوانش قرار گرفته و در پایان چهار مقولۀ تعداد، تنوع، کیفیت و دقت را بهعنوان معیارهای ارزیابی زیبایی شناختی، از مبانی نظری گودمن استنتاج شده است. سپس در آزمون مدعای تحقیق، خوانش های صورت گرفته بر اساس این چهار معیار تحلیل شدند. نتیجۀ این بررسی که به سبب آزمون طرحوارۀ پیشنهادی انجام شد، توضیح می دهد که چرا موزۀ نادری نسبت به موزۀ خراسان از غنای زیبایی شناختی بیشتری برخوردار است.