رابطهی امید به زندگی و نگرش مذهبی با سرسختی روان شناختی سالمندان: نقش میانجی حمایت اجتماعی
نویسندگان
1 استاد گروه روانشناسی، واحد بین الملل کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، جزیره کیش، ایران
2 دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه جامع امام حسین، تهران، ایران
3 دکتری روانشناسی سلامت، دانشگاه عدالت، تهران، ایران
4 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج، کرج، ایران
doi
10.22038/mjms.2021.17915چکیده
چکیدهمقدمه: شناسایی عوامل مرتبط با سلامت روانی سالمندان، یکی از موضوعات مورد علاقه حوزه روان شناسی سالمندی است. هدف پژوهش حاضر تعیین رابطهی امید به زند گی و نگرش مذهبی با سرسختی روان شناختی سالمندان با توجه به نقش میانجی حمایت اجتماعی بود. روش کار: این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بوده که برای تجزیه و تحلیل اطلاعات، از روش مدلیابی معادلات ساختاری استفاده شد. جامعه آماری شامل کلیه سالمندان سطح شهر تهران بود که از میان آنها 329 نفر به صورت در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامههای سرسختی روانشناختی اهواز، امید به زندگی، نگرش مذهبی و حمایت اجتماعی پاسخ دادند.یافتهها: مدلیابی معادلات ساختاری نشان داد که مدل فرضی پژوهش دارای برازش مناسبی با دادهها است و همچنین مسیر مستقیم متغیرهای امید به زندگی، نگرشهای مذهبی و حمایت اجتماعی به سرسختی روانشناسی معنیدار است (05/0P<). همچنین نشان دادهشد که متغیر حمایت اجتماعی دارای اثر واسطهای معنیداری بین امید به زندگی و نگرشهای مذهبی با سرسختی روانشناسی است (05/0P<). نتیجهگیری: بر اساس نتایج پژوهش حاضر پیشنهاد میشود که به نقش میانجی حمایت اجتماعی در رابطهی بین امید به زندگی و نگرشهای مذهبی با سرسختی روانشناسی توجه شود و درمانگران این مولفه را در کاربست درمانی خود بگنجانند.