رابطه‌ی امید به زندگی و نگرش مذهبی با سرسختی روان شناختی سالمندان: نقش میانجی حمایت اجتماعی

نویسندگان

1 استاد گروه روانشناسی، واحد بین الملل کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، جزیره کیش، ایران

2 دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه جامع امام حسین، تهران، ایران

3 دکتری روانشناسی سلامت، دانشگاه عدالت، تهران، ایران

4 استادیار گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج، کرج، ایران

doi
10.22038/mjms.2021.17915
چکیده

چکیدهمقدمه: شناسایی عوامل مرتبط با سلامت روانی سالمندان، یکی از موضوعات مورد علاقه حوزه روان شناسی سالمندی است. هدف پژوهش حاضر تعیین رابطه­ی امید به زند گی و نگرش مذهبی با سرسختی روان شناختی سالمندان با توجه به نقش میانجی حمایت اجتماعی بود. روش کار: این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بوده که برای تجزیه و تحلیل اطلاعات، از روش مدلیابی معادلات ساختاری استفاده شد. جامعه آماری شامل کلیه سالمندان سطح شهر تهران بود که از میان آن­ها 329 نفر به صورت در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه­های سرسختی روانشناختی اهواز، امید به زندگی، نگرش مذهبی  و حمایت اجتماعی پاسخ دادند.یافته‌ها: مدلیابی معادلات ساختاری نشان داد که مدل فرضی پژوهش دارای برازش مناسبی با داده­ها است و همچنین مسیر مستقیم متغیرهای امید به زندگی، نگرش­های مذهبی و حمایت اجتماعی به سرسختی روانشناسی معنی­دار است (05/0P<). همچنین نشان داده­شد که متغیر حمایت اجتماعی دارای اثر واسطه­ای معنی­داری بین امید به زندگی و نگرش­های مذهبی با سرسختی روانشناسی است (05/0P<). نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج پژوهش حاضر پیشنهاد می­شود که به نقش میانجی حمایت اجتماعی در رابطه­ی بین امید به زندگی و نگرش­های مذهبی با سرسختی روانشناسی توجه شود و درمانگران این مولفه­ را در کاربست درمانی خود بگنجانند.