تاثیر مداخله رواندرمانی مثبتگرا بر ناتوانی عملکردی و ادراک درد زنان مبتلا به آرتریت روماتوئید
نویسندگان
1 عضو هیات علمی گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم-آباد، ایران
2 دانشجوی دکتری مشاوره، گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
doi
10.22038/mjms.2021.17973چکیده
چکیدهمقدمه: روماتیسم یک عامل شایع دردهای مفصلی و ناتوانی جسمی در بیماران محسوب میشود. مطالعات نشان میدهند که این بیماری معمولاً در سنین بالا بروز میکند و در زنان فراوانی بیشتری نسبت به مردان دارد. هدف پژوهش حاضر تاثیر مداخله رواندرمانی مثبتگرا بر ناتوانی عملکردی و ادراک درد زنان مبتلا به آرتریت روماتوئید شهر خرمآباد در سال 1398بود. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروه آزمایشی و گواه میباشد. جامعه آماری کلیه زنان مبتلا به آرتریت روماتوئید شهر خرمآباد بود. روش نمونهگیری به صورت در دسترس از بین زنان مبتلا به روماتیسم 40 نفر انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه 20 نفر) جایگزین شدند. در شرایط یکسان و همزمان، پیشآزمون با پرسشنامههای ناتوانی عملکردی و ادراک درد از هر دو گروه به عمل آمد. سپس مداخله رواندرمانی مثبتگرا رشید و سلیگمن (2013) به مدت 8 جلسه 90 دقیقهای بر روی گروه آزمایشی اجرا شد ولی گروه گواه مداخلهای دریافت نکرد. پس از اتمام جلسات مجدداً از هر دو گروه پسآزمون گرفته شد. یافتهها: نتایج تحلیل کواریانس چند متغیره و تک متغیره نشان دادکه مداخله رواندرمانی مثبتگرا بر کاهش ناتوانی عملکردی و ادراک درد بیماران تاثیر معناداری داشته است (01/0>P).نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه میتوان بیان داشت رواندرمانی مثبتگرا باعث کاهش ناتوانی عملکردی و ادراک درد در زنان مبتلا به آرتریت روماتوئید شده است. لذا در کنار درمان پزشکی میتوان از این درمان جهت کاهش ناتوانی عملکردی و ادراک درد این بیماران استفاده کرد.