بسترشناسی و مصادیق تفرقۀ فرهنگی در دورۀ قاجار بر مبنای فرهنگ معیار قرآنی
نویسندگان
1 هیأت علمی
2 هیأت علمی
doi
10.22103/jis.2024.23078.2590چکیده
زمینه/هدف: عینیسازی فرهنگ معیار در جامعه، مبتنی بر شناخت آسیبها و راهکارهای فرهنگی است. مبانی فرهنگ معیار به عناصر ریشهای فرهنگ در قالب نظام بینش، ارزش و گرایشها ناظر است به گونهای که پراکندگی در ساحت این نظامات را تفرقه فرهنگی دانستهاند. مسأله اصلی پژوهش، شناسایی بسترهای پیدایش و مصادیق تفرقه فرهنگی در دوره قاجار است. قاجاریان برای رسیدن به دنیای متمدّن، شکلدهی به روابط خارجی و انجام تغییرات بنیادین را در دستور کار قرار دادند. ارتباط با غرب، محیط اجتماعی آن دوره را آماده ظهور و رشد افکاری تازه نمود. افکار و عقائد جدید و تغییرات حاصل از آن که با پشتوانه بینشی و گرایشی شاهان قاجار دنبال میشد، در منش و رفتار اجتماعی آن عصر آسیبزا ظاهر گردید. روش/رویکرد: در پژوهش پیشرو، این آسیبها با عنوان تفرقه فرهنگی شناسایی و به روش توصیفی – تحلیلی مورد بررسی قرار میگیرد. یافتهها/نتایج: بر اساس یافتههای این پژوهش، غربگرایی و غربزدگی، نوگرایی و خودباختگی، مشروطهطلبی و عدالتخواهی، پراکندگی قدرت و سلطه بیگانگان بر نظام حکمرانی از بسترهای پیدایش تفرقه فرهنگی و پیدایی گفتمان روشنفکری، نفوذ افکار روشنفکران غربگرا، سنّتزداییِ تحصیلکردگان غربزده، وابستگی سیاسی، نظامی و اقتصادی ایران از جمله مصادیق تفرقه فرهنگی در دوره سلطه شاهان قاجار بر ایران است.