مقایسه روشهای سیستم استنتاج فازی- عصبی تطبیقی، شبکه عصبی مصنوعی و برنامهریزی بیان ژن در تخمین میزان سختی آب زیرزمینی (مطالعه موردی: دشت مازندران)
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد سازه آبی، دانشگاه چمران
2 کارشناس ارشد منابع آب، دانشگاه تبریز
3 دانشجوی دکترای منابع آب، دانشگاه چمران
doi
چکیده
میزان سختی آب زیرزمینی عامل مهمی در مسائل هیدروژئولوژی و بویژه مطالعه کیفی آبهای زیرزمینی میباشد. در چند دهه اخیر سیستمهای هوش مصنوعی کاربرد زیادی در علوم مختلف از جمله مدیریت منابع آب داشته است. در این پژوهش تخمین میزان سختی آب زیرزمینی دشت مازندران، با استفاده از برنامهریزی بیان ژن مورد بررسی قرار گرفته و نتایج آن با سایر روشهای هوشمند همچون شبکه عصبی مصنوعی و سیستم استنتاج فازی- عصبی تطبیقی مقایسه شده است، برای این منظور هیدروژن کربنات، کلرید، سولفات، منیزیم و کلسیم در مقیاس زمانی ماهانه در طی دوره آماری (1373-1393) بعنوان ورودی و میزان سختی آب بعنوان پارامتر خروجی انتخاب گردید. معیارهای ضریب همبستگی، ریشه میانگین مربعات خطا، میانگین قدر مطلق خطا و ضریب نش ساتکلیف برای ارزیابی و نیز مقایسه عملکرد روشها مورد استفاده قرار گرفت. نتایج حاصله نشان داد مدل برنامهریزی بیان ژن دارای بیشترین ضریب همبستگی 960/0، کمترین ریشه میانگین مربعات خطاppm 112/0، میانگین قدر مطلق خطا ppm 171/0 و نش ساتکلیف880/0 در مرحله صحت سنجی در اولویت قرار گرفت. در مجموع نتایج نشان داد که مدل برنامهریزی بیان ژن توانایی بالایی در تخمین برخی مقادیر بیشینه و میانی میزان سختی آب زیرزمینی دارد.