کاربرد معیار ریسک ارزش در معرض ریسک شرطی در بهینه‌سازی پرتفوی با رویکرد شکست ساختاری در بازار بورس اوراق بهادار تهران

نویسندگان

1 دکتری مالی، دانشیار دانشگاه الزهرا (نویسنده مسئول).

2 *** کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی گرایش مالی، دانشگاه الزهرا.

3 ** دکتری/مهندسی فناوری اطلاعات گرایش داده کاوی / تحلیل شبکه‌های اجتماعی، دانشگاه تربیت مدرس.

4 **** کارشناس ارشد مدیریت مالی، دانشگاه الزهرا.

doi
چکیده

     هدف این پژوهش، استفاده از ارزش در معرض ریسک شرطی به­عنوان معیار سنجش ریسک نامطلوب در تشکیل سبد سهام بهینه در بازار بورس اوراق بهادار تهران است. CVaR به‌عنوان میانگین وزنی زیان مورد انتظار فراتر از VaR تعریف می‎شود و دارای ویژگی تحدب و زیر جمع‎پذیری است. داده‎های مورد استفاده در این پژوهش، بازده 15 روزه 45 شرکت در دوره زمانی 01/07/1388 تا 31/05/1392 است. بااستفاده از آزمون نقطه شکست چاو، تاریخ 01/07/1392 به­عنوان نقطه شکست بازار انتخاب شد؛ بنابراین داده‎ها به دو دوره زمانی قبل و بعد از نقطه شکست تقسیم شدند. نتایج آزمون علامت زوج - نمونه‎ای نشان می‎دهد CVaR دوره دوم بزرگ­تر از دوره اول است و متناسب با آن بازده مورد انتظار بالاتری در دوره دوم وجود دارد؛ سپس 10 پرتفوی بهینه برای هریک از دوره‎ها و مرز کارای مربوطه رسم شد. مرز کارا نیز نشان از رونق بازار بورس اوراق بهادار تهران در دوره دوم است.