تدوین الگوی روابط بین ابعاد اکوسیستم نوآوری در صنایع کوچک و متوسط
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه مدیریت، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
2 استاد گروه مدیریت، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
3 استادیار گروه مدیریت و اقتصاد، واحد مرند، دانشگاه آزاد اسلامی، مرند، ایران
4 استادیار، گروه مدیریت، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران
doi
10.22034/qjimdo.2022.306130.1452چکیده
زمینه و هدف: بر اساس تنوع اکوسیستمهای نوآوری ضروری است مدل اکوسیستم نوآوری متناسب با ویژگی ها و محدودیت های بومی و هدف این پژوهش طراحی گردد. بر این اساس، در این پژوهش به تدوین الگوی روابط بین ابعاد اکوسیستم نوآوری در صنایع کوچک و متوسط استان آذربایجانشرقی پرداخته شده است. روششناسی: در این پژوهش از روش تحقیق آمیخته اکتشافی استفاده شد. در بخش کیفی و بر اساس تحلیل تم، ابعاد اکوسیستم نوآوری مشخص شد. ابزار گردآوری دادهها در این بخش مصاحبه بود و نمونهگیری به صورت اشباع نظری انجام شد. در بخش کمی نیز الگوی روابط بین ابعاد اکوسیستم نوآوری در صنایع کوچک و متوسط تدوین شد. تحلیل دادهها در بخش کمی بر اساس تحلیل عاملی تأییدی و مدلسازی ساختاری تفسیری انجام گرفت. گردآوردی دادهها در بخش کمی بر اساس دو پرسشنامه بود. نمونه آماری در بخش تحلیل عاملی شامل 335 نفر از مدیران صنایع کوچک و متوسط و در بخش مدلسازی ساختاری تفسیری شامل 11 نفر از خبرگان بخش کیفی بود. یافتهها: یافتههای بخش کیفی نشان دهنده وجود هفت تم اصلی و سی و سه تم فرعی بود. همچنین، نتایج مدلسازی ساختاری تفسیری نشان داد که ابعاد اکوسیستم نوآوری در صنایع کوچک و متوسط استان آذربایجانشرقی در پنج سطح قرار میگیرند که هر سطح دارای روابط مستقیم و غیر مستقیم با سطوح دیگر هستند. نتیجهگیری: برای افزایش نوآوری در صنایع کوچک و متوسط، مدیران این صنایع باید ابتدا بر مصنوعات و ابزارهای نوآوری به عنوان ابعاد اصلی اکوسیستم نوآوری صنایع کوچک و متوسط تمرکز نمایند.
