نظریۀ اذن و ولایت پیامبر اکرم(ص) در تشریع احکام الهی مبتنی بر آیات قرآن و آرای علمای فریقین
نویسندگان
1 . عضو هیئت علمی و استادیار پژوهشکده سازمان سمت
doi
10.22091/ptt.2019.4131.1527چکیده
تاریخ ارسال: 16/12/97 | تاریخ پذیرش: 03/03/98 ولایت تشریعی پیامبر اکرم از نظر شیعه، پذیرفته شده است و اختلاف عمدهای وجود ندارد؛ ولی این موضوع مورد قبول همة علمای اهلسنت نیست. به همین دلیل، مقالة حاضر در پی تبیین اختیارات پیامبر اکرم در تشریع احکام الهی مبتنی بر «نظریة اذن و ولایت الهی پیامبر اکرم در تشریع احکام مبتنی بر آیات قران و آرای علمای فریقین» است. در آغاز، ادبیات نظری و مفاهیم اصلی مرور و سپس، اصل نظریه تبیین شده است. در ضمن، با بهرهمندی از آیات قرآن مجید و استفاده از آرای مفسران فریقین، دلایل و مستندات نظریه، بیان و با جمعبندی آیات و دیدگاهها، از فرضیة پژوهش دفاع میشود. این نظریه بیان میکند که خداوند پیامبر اکرم را مأذون ساخته و ولایت بر شریعت را به ایشان عطا فرموده است تا بتواند در چارچوب کلی دین اسلام، احکام مورد نیاز جامعه را متناسب با مقتضیات زمان تشریع کند. این نظریه با «نظریه اجتهاد النبی» و «نظریه تفویض امر الدین الی النبی» تفاوتهای عمدهای دارد. این مقاله از روش تحقیق کیفی، تحلیلی، توصیفی و تکنیک اسنادی بهره برده و به این نتیجه رسیده که گستردگی اختیارات پیامبراکرم در تشریع احکام الهی، به گستردگی رسالت ایشان است و شامل احکام مختلف میشود. تشریع احکام، اولاً و بالذات مربوط به خداوند است و کسی جز او حق تشریع ندارد؛ مانند آنچه در ولایت و شفاعت آمده است. ولی خداوند در چارچوبی تعیین شده به پیامبر اکرم اذن داده تا در حوزة شریعت خود در تشریع احکام تصرف کند و احکامی را حسب مصلحتهای مختلف کم یا زیاد کند. این اختیارات، ویژة پیامبر اکرم است و در چارچوب اذنی است که خداوند به ایشان داده است.