بازتاب تصویر فرهنگ و تمدّن ایران باستان در آثار جاحظ (بررسی موردی کتاب التاج فی أخلاق الملوک)
نویسندگان
1 مشهد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات وعلوم انسانی، گروه زبان وادبیات فارسی
2 مشهد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات وعلوم انسانی، گروه زبان وادبیات فارسی
3 زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22103/jis/jis.2024.21887.2511چکیده
تصویرشناسی در جایگاه یکی از شاخههای ادبیات تطبیقی مسألة بازتاب فرهنگ خودی را در ادبیات و فرهنگ دیگری پیشاروی خود قرار داده است. تصاویری که ادبای یک ملت در اثر ارتباط با مردم سایر ملل ارائه میدهند، میتواند نمایانگر نگرش مردم سرزمینشان به دیگران باشد. جاحظ که به پدر نویسندگان عرب در عصر عباسی نامبردار است، با نگاه عمیق و دانش وسیعی که از علوم زمان خود و پیش از آن به دست آورده است، تصاویر متعددی از ملل مختلف را در آثار خود ارائه کرده است. ایرانیان که در عصر جاحظ و در محیط زندگی او (بصره) حضور گستردهای داشتند، از جمله ملتهایی هستند که جاحظ به خوبی آنان را میشناخته و از تاریخ و فرهنگ آنها شناخت داشتهاست؛ از این رو در آثار مختلف و متعدّدش به فراخور کلام، برخی از ویژگیهای ایشان را توصیف کردهاست. او در کتاب «التاج فی اخلاق الملوک» جوانب مختلف سیاسی، فرهنگی و اجتماعی ایرانیان باستان را ترسیم کرده است. در این پژوهش بر پایة روش تصویرشناسی، انواع تصاویر ایران باستان را در این اثر جاحظ، طبقهبندی و دلایل نگرش جاحظ به ایرانیان را تحلیل کردهایم. نتایج این تحقیق نشان میدهد که جاحظ برای تمدن ایران باستان و سلاطین این سرزمین شأن و جایگاه خاصی قائل است و کوشیده است با ارائه تصاویری از تمدن ایران باستان به حاکمان عباسی، آنان را به تقلید از رفتار و عملکرد پادشاهان ایران در عرصههای سیاسی، فرهنگی و اجتماعی تشویق و ترغیب نماید.