ساخت و اعتباریابی مقیاسی به‌منظور سنجش عوامل ترغیب کننده و بازدارندۀ همکاری علمی درمیان اعضای هیئت علمی دانشگاه‌های شهید چمران و علوم پزشکی جندی شاپور اهواز

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد علم اطلاعات و دانش شناسی دانشگاه شهید چمران

2 هیات علمی گروه علم اطلاعات و دانش شناسی دانشگاه شهید چمران اهواز

doi
چکیده

هدف: ساخت و اعتباریابی مقیاسی برای سنجش عوامل ترغیب کننده و بازدارندۀ همکاری علمی درمیان اعضای هیئت علمی دو دانشگاه شهید چمران و علوم پزشکی جندی‌ شاپور اهواز. روش: نوع پژوهش کاربردی و روش آن پیمایشی است. ابزار پژوهش، پرسشنامۀ محقق ساخته است. روایی پرسشنامه از طریق روایی محتوایی (صوری) انجام و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ 94/0=α تعیین شد. نمونه‌گیری با استفاده از جدول مورگان و به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای صورت گرفت. جامعة پژوهش 292 نفر از اعضای هیئت علمی دو دانشگاه شهید چمران و علوم پزشکی جندی شاپور اهواز بوده است. از تعداد 292 پرسشنامۀ توزیع شده، جمعاً 188 پرسشنامۀ(38/64%) آن دریافت شد. یافته‌ها: نتیجۀ اجرای تحلیل عاملی بر روی داده‌های مستخرج از پرسشنامه‌های دریافتی منجر به استخراج 13 عامل اصلی (6عامل ترغیب کننده و 7 موانع بازدارنده) شد. به طور کلی، نتایج فوق نشان می‌دهد که پرسشنامه همکاری علمی از اعتبار بالایی دارد و در نتیجه می‌تواند ابزار مناسبی برای ارزیابی عوامل ترغیب کننده و بازدارندۀ همکاری علمی در میان اعضای هیئت علمی این دو دانشگاه باشد.