مدلسازی تأثیر آیندهنگاری باز همکارانه بر نوآوری استراتژیک؛ نقش میانجی یادگیری استراتژیک و انعطافپذیری استراتژیک
نویسندگان
1 دانشیار گروه مدیریت صنعتی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
2 دانشجوی دکتری مدیریت صنعتی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.
3 استادیار، گروه مدیریت صنعتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22034/qjimdo.2022.303710.1447چکیده
زمینه و هدف: گرایش به نوآوری استراتژیک یکی از شیوههای کسب مزیت رقابتی است؛ چراکه محصولات نوآورانه، فرصتهای ارزشمندی برای رشد و بقا بلندمدت شرکتها فراهم میآورد. بر اساس پژوهشها، یادگیری و انعطافپذیری استراتژیک همراه با دیدگاه آیندهنگر میتواند نوآوری استراتژیک را بهبود دهد؛ بر این اساس، در پژوهش حاضر به ارائه و آزمون مدل ساختاری بررسی تأثیر آیندهنگاری باز همکارانه بر نوآوری استراتژیک با ملاحظه نقش میانجی یادگیری استراتژیک و انعطافپذیری استراتژیک در صنعت هوایی پرداخته میشود.روششناسی: این پژوهش از لحاظ نوع استفاده، کاربردی و از نظر شیوه گردآوری دادهها، پژوهشی توصیفی-همبستگی و مبتنی بر مدلسازی معادلات ساختاری است. جامعه آماری پژوهش شامل 430 نفر از مدیران شرکتهای منتخب فعال در صنعت هوایی بود که تعداد 229 نفر با روش نمونهگیری تصادفی ساده بهعنوان نمونه انتخاب شدند. دادهها از طریق پرسشنامه ساختاریافته گردآوری و با استفاده از روش مدلسازی معادلات ساختاری و نرمافزار لیزرل تحلیل شدند.یافتهها: تحلیل دادهها نشان داد که آیندهنگاری باز همکارانه بهصورت مستقیم و غیرمستقیم، بهواسطه انعطافپذیری استراتژیک و یادگیری استراتژیک بر نوآوری استراتژیک تأثیر مثبت و معناداری دارد.نتیجهگیری: با توجه به فناورپایه بودن و ماهیت همکاری محوریِ شرکتها در صنعت هوایی، ارتقاء نوآوری استراتژیک در گرو یادگیری استراتژیک و انعطافپذیری استراتژیک است و بهواسطه قابلیتهای آیندهنگاری باز همکارانه به دست میآید.کلیدواژهها: آیندهنگاری باز همکارانه، انعطافپذیری استراتژیک، یادگیری استراتژیک، نوآوری استراتژیک.
