واکاوی رویکرد و نقش نیروی ژاندارمری در قبال دو رویداد جنگ جهانی اول و کودتای سوم اسفند 1299
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه تربیت مدرس
2 دانشگاه شهید بهشتی، گروه تاریخ
doi
10.22103/jis.2023.4069چکیده
چکیده تأسیس یک نیروی نظامی ملی از اولین برنامههای نمایندگان ملت در مجلس اول مشروطیت بود. عمر کوتاه مجلس و کودتای محمدعلیشاه، از موانع اصلی در تحقق این آرمان گشت. با تلاشهای نمایندگان و آزادیخواهان در مجلس دوم، نیروی ژاندارمری دولتی تأسیس شد. نیرویی که از زمان شکلگیری تا ادغام در ارتش متحد الشکل، نقشی پویا و فعّال در تحولات کشور ایفا نمود. این جستار میکوشد با واکاوی بسترها، تأثیرگذاری آنها را در رویکرد و نقش نیروی ژاندارمری در دو رویداد جنگ جهانی اول و کودتای سوم اسفند 1299 را مورد پژوهش قرار دهد. نوشتار با روش تاریخی و رویکرد توصیفی-تحلیلی به واکاوی موضوع پرداخته و یافتههای پژوهش نشان میدهد، پیوند گروهی از افسران ژاندارمری با دموکراتها و استقلال عمل افسران ایرانی موجب اتحاد ژاندارمری با ملّیون در تقابل با قوای روسیۀ تزاری و انگلستان گشت؛ اما آسیبهای جنگ و بحرانهای عمیق مالی و سیاسی که کشور را به ورطۀ تجزیه و تحت الحمایگی کشانده بود، آرمانها و اهداف افسران ژاندارمری را به محاق برد و نیروی ژاندارمری در واکنش به این وضعیت با انفعال و همکاری بخشی از بدنۀ این نیرو با کودتای سوم اسفند 1299 همراه گشت.