خوشهبندی میانگین فازی به مثابۀ روش تحلیل گفتمان (مطالعۀ موردی: تعاملات نهادی سیاستگذاری علم و فنّاوری در ایران)
نویسندگان
1 دانشگاه تربیت مدرس
2 دانشگاه تربیت مدرس
3 استاد دانشگاه تربیت مدرس
doi
10.30471/mssh.2020.6861.2093چکیده
در این مقاله تلاش شده با بهرهگیری از روش کمّیِ خوشهبندی میانگین فازی، روشِ کیفیِ تحلیل گفتمان را به روشی آمیخته (کیفی−کمّی) توسعه داد. بدین منظور تعاملات نهادی سیاستگذاری علم و فنّاوری در ایران به عنوان یک مطالعۀ موردی بررسی شده است. براساساین، مطابق «طرح آمیختۀ متوالیِ تبیینی»، نخست با بهکارگیری روش خوشهبندی فازی و ابزار پرسشنامه، گفتمانهای حاکم بر فضای خبرگان دربارۀ موضوع، احصا و سپس با استفاده از روش تحلیل گفتمانِ لاکلا و موف و ابزار مصاحبه، به تبیین دال مرکزی، لحظهها و مفصلبندی گفتمانها پرداخته شد. بدینترتیب «گفتمان مشارکتی» حول دالِ مرکزیِ «سیاستگذاری یکپارچه» و «گفتمان مستقل» حول دالِ مرکزیِ «سیاستگذاری دولتی» شناسایی شد. مهمترین دستاورد این پژوهش، توسعۀ روش تحلیل گفتمان از پارادایم کیفی به پارادایم آمیخته و درنتیجه افزایش اعتبار یافتههای پژوهش است. افزونبراین، نوآوریِ یادشده همجهت با جریان غالب در روششناسی است و بهدلیل بهرهگیری از منطق فازی، قرابت زیادی با مفاهیم پرابهام و پیچیدۀ علوم اجتماعی نیز دارد.