سازمان فضایی و تحلیل ساختار معماری قلعه رستم سیستان (با تکیهبر حفاری باستانشناسی شاه-نشین(*
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی گروه باستان شناسی دانشگاه تهران
2 دانشجوی دکترای باستان شناسی دانشگاه تهران- ایران
doi
چکیده
تحلیل سازمان فضایی زیستگاه های بشری نیازمند آگاهی کامل از بسترهای شکلیابی و توسعه است. ازآنجاییکه این فضاها در بستر جغرافیا شکلگرفته و در مسیر تاریخ توسعه می یابند، آگاهی از جغرافیای طبیعی و رویدادهای تاریخی در اولویت کار باستانشناسانی قرار می گیرد که به مطالعه فضاهای کهن میپردازند. قلعه رستم یکی از شاخص ترین فضاهای زیستی منطقه حوضدار در جنوب دشت سیستان است که به دلیل ویژگیهای خاص ساختاری و جایگاه ویژهای که در شبکۀ استقرارگاه های کهن منطقه دارد، مورد مطالعه قرار گرفته و حفاری باستانشناختی در آن به انجام رسیده است. این مطالعه بر مبنای پرسشهای متعددی در خصوص هویت کالبدی، سازمان فضایی، فرم و عملکرد فضاهای این قلعه قابلیت طرح یافتهاند. هدف آن بود تا با اتکاء به ساختار فضایی و نتایج حفریات باستانشناسانه، به این پرسشها پاسخ گفته شود و نتایج مطالعات در آن مورد تحلیل قرار گیرد. از اینرو، تمامی عناصر معماری بهجایمانده و بقایای معماری بهدستآمده از حفاری علمی، ثبت و ضبط گردید تا تصویر روشنی از الزام سازندگان قلعه در مکانیابی، کاربری، سازماندهی فضاها و ایجاد شبکه دسترسی آن، به دست آید. بدین منظور، علاوه بر برداشت ساختار معماری موجود، مستندسازی فضای بهدستآمده از حفاری نیز به انجام رسید تا ضمن شناخت ارتباطات کالبدی میان اجزای تشکیلدهندۀ کلیت قلعه، ساختارهای جزئی در شکل گیری فضاهای داخلی شاه نشین نیز موردمطالعه قرار گیرد. نتایج مطالعات میدانی و کاوش در شاه نشین قلعه مشخص ساخت که آثار معماری موجود این مجموعه، عمدتاً مربوط به دوره صفویه تا عصر قاجار است، اما مطالعات صورت گرفته بر رویدادههای منقول مشخص ساخت سابقه استقرار در این قلعه به قرن سوم و چهارم هجری بازمیگردد که متأسفانه شواهد معماری آن شناسایی نگردید. بهعلاوه، چگونگی عملکرد سیستمهای دفاعی، شبکههای ارتباطی، سیستمهای آبرسانی و سایر فضاهای قلعه (مسکونی، اصطبل، یخچال و خندق) نیز احصاء شدند. در یک جمع بندی، قلعه رستم مجموعه زیستی ارزشمندی است که فضاهای آن بهمنظور استقرار حاکم منطقه حوضدار و خویشاوندانش و همچنین به فراخور نیازهای حاکمیتی طراحی و احداث گردیده است.