مناسبات عمرانی-مالی نادرشاه افشار با شهرنشینان

نویسندگان

1 دانشگاه جیرفت، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، گروه تاریخ

2 استادیار دانشگاه جیرفت کرمان

doi
10.22103/jis.2023.4067
چکیده

چکیده   با استقرار فرمانروایی نادرشاه و برقراری امنیّت نسبی در کشور، بسیاری از شهرنشینان که به سبب هرج ‌و مرج ناشی از فقدان حکومت مرکزی نیرومند، به روستاها و نواحی دوردست کوهستانی گریخته بودند، مجدّداً به شهرهای خویش بازگشتند. براین مبنا، پژوهش حاضر درصدد یافتن پاسخ به این پرسش است: نادرشاه افشار چه مناسبات عمرانی-مالی‌ای با شهرنشینان داشت؟ برای پاسخ‌گویی، این برآورد استنباط می‌شود که روابط فرمانروای افشار با شهرنشینان دو رویۀ کاملاً متفاوت داشت. نادر در تکاپوی دستیابی به مشروعیّت و قدرت مطلق، حتی‌الامکان با پیروی از سنّت دیوانی پادشاهان صفوی، به عمران و معافیت مالیاتی شهرها و ساخت شهرهای دائمی و موقت بنا بر ضروریات سیاسی-نظامی اقدام ورزید. با این‌ همه، در دورۀ پادشاهی، وفاداری بسیاری از اعضای طبقات شهری به خاندان صفویه و تأکید فرمانروای افشار برای تأمین سیورسات اردوی جنگی به اخذ مالیات‌های مضاعف، شکنجه و توبیخ شهرنشینان و حتی اعضای برجستۀ دیوانسالاری نظامی انجامید. روند مذکور ضمن اعلام برائت و شورش اهالی و حکّام شهرها، موجب تضعیف پایه‌های اقتدار و مشروعیت حکومت افشاریه و در نهایت، مرگ فرمانروای افشار شد. پژوهش حاضر با استفاده از رویکرد تاریخی و شیوۀ جمع‌آوری داده‌های کتابخانه‌ای از منابع دست ‌اول، پس از توصیف و طبقه‌بندی جنبه‌های گوناگون مناسبات نادرشاه افشار با شهرنشینان، به تحلیل و تفسیر این ویژگی‌ها و تأثیرات مختلف آن می‌پردازد.