جایگاه و نقش دوستی در ایجاد جهان مطلوب اهورایی (مطالعۀ موردی: متون اوستایی و کتیبه های هخامنشی)
نویسندگان
1 دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.22103/jis.2022.18816.2279چکیده
بررسی آثار به جای مانده از متون باستانی ایران، نشان از اهمیت جایگاه دوستی در باورها و اندیشههای ایرانیان باستان دارد. بنابر تعالیم مطرح شده در این متون، رسیدن به جهان مطلوب اهورایی در گرو درک صحیح مفهوم دوستی در آموزههای زردشت است. این پژوهش که به روش توصیفی ـ تحلیلی انجام شده است وجوه گوناگون مفهوم دوستی را در متون به جای مانده از ایران باستان بررسی میکند و در پی پاسخ به این پرسش است که انواع دوستی در متون اوستایی و کتیبههای هخامنشی چگونه نمود پیدا میکند. یافتههای پژوهش نشان میدهد درگاتها، نمودها و مراتب دوستی از رهگذر دوستی با زردشت و اتصاف به صفات اهورایی (شش امشاسپندان) بیان شده است. زردشت برای پیوستن به این جایگاه مراتبی را ارائه کرده است که بر اساس آن فرد زردشتی در هر مرحله متصف به نمودهای گوناگون دوستی شده و سرانجام به دوستی اهورهمزدا نائل میشود. در اوستای جدید، همگام با گسترش مصادیق آموزهها، نمودهای دوستی افزایش یافتهاند. ایزدان و فروهرهای نیکان از آن قبیل هستند که به جمع دوستان اهورهمزدا پیوستهاند و واسطۀ دستیابی به مقام دوستی با اهورهمزدا قرارگرفتهاند. همچنین در توضیح مفهوم سرانجام کار جهان به نقش سوشیانتها اشاره میشود؛ افرادی که دوستان اهورهمزدا هستند و سرنوشت نبرد بزرگ به دست ایشان رقم خواهد خورد. طرح مفهوم دوستی در کتیبههای هخامنشی، بر مبنای ایجاد پیوند دوستی با عوامل مزدایی بنا شده است. در این آثار پیامدهای دوستی با راستی و دوستی با دروغ و تأثیر این دو بر سرنوشت سرزمین بیان شده است.