نظام نوآوری فناوری نانو در ایران بر اساس عناصر کارکردی و ساختاری

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مدیریت فناوری، دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب، تهران، ایران

2 استاد گروه مدیریت فناوری اطلاعات، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران ‏

3 دکتری سیاست گذاری علم و فناوری، پژوهشگر پژوهشکده مطالعات فناوری، تهران، ایران ‏

4 دکتری سیاست گذاری علم و فناوری، پژوهشگر مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور، تهران، ایران ‏

doi
10.22034/qjimdo.2020.233464.1316
چکیده

زمینه و هدف: فناوری نانو به عنوان یکی از مهم‌ترین پیشران‌های نوآوری به شمار می‌رود. با توجه به اهمیت این فناوری، در پژوهش حاضر به بررسی و تحلیل هم‌زمان عناصر ساختاری و کارکردی نظام نوآوری فناوری نانو در ایران پرداخته شده است. روش‌شناسی: در این پژوهش از استراتژی پژوهش کمّی و ابزار پرسشنامه برای گردآوری داده‌ها استفاده شده است. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل سیاست‌گذاران، مدیران شرکت‌ها و اساتید دانشگاه در حوزه فناوری نانو بود. گردآوری داده‌ها به صورت تحلیلی-توصیفی از طریق اطلاعات پرسشنامه‌ها، اسناد و گزارش‌های منتشر شده در حوزه نانو فناوری انجام شد. یافته‌ها: یافته‌های پژوهش نشان دهنده ضعف تعاملات بین بازیگران نظام نوآوری نانو فناوری است. همچنین کارکرد بسیج منابع در وضعیت مناسب‌تر و کارکرد ایجاد مشروعیت در وضعیت ضعیف‌تری نسبت به سایر کارکردها قرار دارند که مؤید وجود مشکلات نظام‌مند در نظام نوآوری فناوری نانو در ایران است. نتیجه‌گیری: تمرکز بر تقویت تعاملات بین بازیگران نظام نوآوری فناوری و همچنین حمایت‌های بیشتر برای تقویت کارکرد مشروعیت تأثیر مثبتی در بهبود شرایط این نظام خواهد داشت.