روششناسی بنیادین اندیشه فمینیستی در ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای دانش اجتماعی مسلمین دانشگاه تهران
2 استاد
doi
10.30471/mssh.2020.5038.1823چکیده
روششناسی بنیادین بهجای بحث از کیفیت کاربست نظریههای علمی به چگونگی تکوین آنها پرداخته و زمینههای وجودی معرفتی و غیرمعرفتی آن را دنبال میکند. تکوین نظریه فمینیستی در غرب مبتنی بر تحولات معرفتی در فرهنگ غرب و برخی زمینههای غیرمعرفتی بود که در تعاملات فرهنگی ایران و غرب به صورت تقلیدی وارد جامعه ایرانی شد. این پژوهش برآن است تا به روششناسی بنیادین اندیشه فمینیستی در فرهنگ مولد آن و زمینههای ورود این نظریه به ایران بپردازد. تحولات معرفتشناختی در حوزه علم که به تغییر رویکرد پوزیتویستی به معرفت علمی منجر شد و ظهور فلسفههای وجودگرا که رویکردهای ذاتگرایانه به انسان و هستی را به چالش کشید از جمله مهمترین زمینههای وجودی معرفتی اندیشه فمینیستی در غرب بوده و نقد موقعیت نابرابر اجتماعی زنان در مقایسه با مردان و به چالش کشیدن علوم اجتماعی و انسانی مردانه از جمله زمینههای وجودی غیرمعرفتی فمینیسم در غرب است. همچنین ورود اندیشههای فمینیستی به ایران به بهانههای غیرمعرفتی و غیربومی صورت گرفته و نتیجه آن ناسازگاری این نظریه با فرهنگ جامعه ایرانی بوده است.