الگویی برای ارزیابی روششناختی مطالعات نوگرای علوم انسانی در ایران
نویسندگان
1 عضو هیأت علمی
2 استادیار فلسفه علوم انسانی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه
doi
10.30471/mssh.2020.5952.1948چکیده
وجود دیدگاههای مدعی نوگرایی روششناختی و روشی در حوزه علوم انسانی در کشور نیاز به سنجش علمی و روششناسانه این دیدگاهها و حاجت به معیارهای این سنجش را ایجاد کرده است. بهدیگرسخن، ارائه الگویی جهت ارزیابی روششناختی مدلهای بدیع مطالعات علوم انسانی و موقعیتیابی منطقی و روششناسی آنها از ضروریات پژوهشی معاصر کشور محسوب میشود؛ الگویی پایه که در آن از کمترین پیچیدگیها برای این موقعیتیابی استفاده شده باشد. در این نوشتار تلاش میشود تا مستقل از دیدگاههای خاص در مورد ساختار تولید علم، ساختار بنیادین مشترک در پارادایمهای علوم انسانی و ویژگیهای گوناگون انواع مختلف از پژوهشهای علمی ارائه شود که بتواند در نخستین گام، نوعی نظامبخشی علمی برای پژوهشگران نوگرای حوزه علوم انسانی در کشور به ارمغان آورد. این تحقیق، الگوهای پژوهشی بدیع ارائه شده در حوزه پژوهشهای علوم انسانی را براساس عمق نفوذ به لایههای بنیادین معرفت علمی به سه نوع تقسیم میکند و براساساین به سنجش و جایگاهشناسی علمی آنها میپردازد.