خوانش پدیدارشناختی رنگهای یک نگاره از کتاب سمک عیار دوره آل اینجو با تکیه بر آراء نجمالدین کبری
نویسندگان
1 گروه تاریخ تحلیلی و تطبیقی هنر اسلامی، دانشکده مطالعات عالی و علوم نظری، دانشگاه هنر تهران، تهران، ایران
doi
10.22103/jis.2022.17727.2184چکیده
گذر از پدیدار رنگ به معنا، فرایندی است که از دیرباز تاکنون نزد متفکران متعدد با سویههای فکری متفاوت همواره مطرح بوده است. این مقاله در پی پاسخ به این پرسش شکل گرفت که، در یک مثلث معنایی متشکل از مخاطب، مؤلف و اثر هنری، صرفنظر از قصد مؤلف و وجه بیانگری اثر، اگر مخاطبی به شیخ نجمالدین کبری در مورد تجلیات انوار رنگی آگاه باشد در مواجهه با یک اثر هنری چگونه آن اثر را خوانش میکند؟ ازاینرو با بهرهگیری از روش پدیدارشناسی هرمنوتیک هانری کربن به تحلیل آراء شیخ نجمالدین کبری دراینباره پرداخته شد و با ماحصل این بررسی و روشی توصیفی و تحلیلی رنگهای یک اثر هنری را مورد نقد یا خوانش مخاطبمحور قرار داد و درنهایت به این نتیجه رهنمون شد که هنگامیکه یک اثر هنری بر مبنای آراء نجم کبری مورد قضاوت قرار میگیرد، میتوان از مشاهده محض گذشت و بهنوعی شهود شخصی دستیافت که در مورد نمونه مطالعاتی این نوشتار، نتیجه شهود بدین قرار بود که نگاره موردمطالعه بهواسطه ترکیببندی بندی عمودی و رنگبندی دو ساحتیاش تبیینی از تعین انوار رنگیای است که نجم کبری از آن سخن میگوید.