افزایش دادهها و پیشرفت علم
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.30471/mssh.2020.6281.2002چکیده
برخلاف آنچه که ممکن است به نظر برسد برخی شاخصها نشان میدهند که علم از حدود ربع چهارم قرن بیستم به بعد دچار رکود شده است و از کشفهای بزرگ کمتر نشانی هست. این در حالی است که این دوره شاهد بیشترین تعداد دانشمند، بیشترین بودجه تحقیقاتی و بیشترین تعداد مقالات علمی در جهان بوده است. افزونبراین، انواعی از ابزارهای سخت و نرم جدید، انبوهی از دادههای تجربی در عموم رشتهها از میکروفیزیک تا نجوم و از زیستشناسی تا علوم اجتماعی را فراهم کردهاند که علیالقاعده باید به رشد علم شتاب بیشتری بدهند. این مقاله با بررسی این شاخصها از چرایی واقعه میپرسد و بر این نکته متمرکز میشود که انبوهی دادهها مشکل چندانی از رشد علم حل نمیکند؛ زیرا رشد علم در گرو فرضیات آزمونپذیر است و دادههای انبوهتر و گرفتن متغیرهای بیشتر امکان فرضیهپردازی را دشوار میکند. بهدیگرسخن، پشتوانه تجربی همواره کمککننده به غنای تبیینی نیست، بلکه گاه منافی آن است.