وجهنمایی در زبان فارسی میانه
نویسندگان
1 استادیار گروه زبانشناسی، دانشکدة ادبیات فارسی و زبانهای خارجی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22103/jis.2021.16644.2086چکیده
در این مقاله، نخست وجه و شیوههای بازنمایی آن در زبانها، معرفی و به نظرات جدید زبانشناسان در طبقهبندی وجه، و نیز مفهوم آن در علم منطق و سنت مطالعات ادبی اشاره میشود. پس از آن، برخی مفاهیم وجهی و صورتهای زبانی که بر آنها دلالت دارند، با ذکر مثالهای متعدد از متون فارسی میانة زردشتی معرفی میگردند. در زبان فارسی میانة زردشتی، وجه از طریق صرف فعل، افعال وجهی، برخی اسمها و صفتها و برخی ادوات بازنمایی شده است. افزون بر این، افعال، اسمها، صفتها، ادوات و عبارتهای دیگری نیز هستند که طی روند دستوریشدگی، به ابزاری برای بازنمایی وجه بدل شده و بر انواع مفاهیم وجهی مانند حدس و گمان، شک و تردید، و قصد و درخواست دلالت داشتهاند. نتیجة این پژوهش آن است که در فارسی میانه، وجه نه فقط از طریق صرف فعل، بلکه از طریق سایر صورتهای زبانی نیز بازنمایی میشود و گاهی هم از طریق بافت جمله معلوم میگردد