بررسی عوامل مؤثر در گسترش شهرهای خراسان بزرگ بین سدههای سوم تا هفتم هجری قمری
نویسندگان
1 دکترای پژوهش هنر-دانشگاه ملی تاجیکستان-دانشگاه هنر تهران
2 استادیار دانشکده هنرهای کاربردی دانشگاه هنر تهران
doi
چکیده
مباحث مرتبط با مطالعات تاریخ شهرهای ایران و بررسی علل گسترش شهرها جزء با اهمیتترین موضوعات در هر دوره تاریخی است. یکی از این موقعیتهای جغرافیایی- تاریخی، منطقه خراسانبزرگ در طول سدههای آغازین ورود اسلام به ایران است. پژوهش حاضر، در پی پاسخ برای یافتن عوامل گسترش شهرهای خراسانبزرگ در این دوره است. بر اساس یافتههای مستند، این منطقه در طول سدهای بعد از اسلام به علت داشتن شرایط اقلیمی مناسب و نیز واقع شدن در مسیرهای تجاری دارای شرایط ویژه بود. ضمن آنکه به علت همجواری با سرزمین اقوام بیابانگرد ترک، از مهمترین ثغور مملکت اسلامی محسوب میشد. از اینرو همواره از طرف حکومتها و مردم مورد توجه بود و جمعیت فراوانی را به خود جلب میکرد. میتوان مهمترین عوامل گسترش شهرهای خراسانبزرگ در طول سدههای سوم تاهفتمه.ق.، داشتن شرایط اقلیمی- طبیعی مناسب، توجه به موضوع محافظت از ثغور سرزمین اسلامی از طرف دولتها و توجه به اهمیت تجاری شهرهای سرحدی دانست. این شهرها، بر سر راههایی واقع بود که از طریق آن مردم منطقه میتوانستند با دیگر نقاط مبادلات اقتصادی- تجاری برقرار کنند. موقعیت امنیتی- اقتصادی شهرهای خراسان بزرگ در طول سدههای سوم تاهفتم ه.ق. آنچنان دارای اهمیت بود، که شهرهایی چون بخارا و نیشابور، به عنوان پایتخت انتخاب شدند و اهمیت سیاسی یافتند. روش تحقیق: منطبق بر روش توصیف،تحلیل و استنباط اطلاعات، بر پایه مطالعات کتابخانهای به انجام رسیده است. کتب تاریخی، مقالات و پژوهشهای معاصر مرتبط داخلی و خارجی جهت دستیابی به اهداف مقاله مورد بهرهبرداری قرار گرفته است.