پیوند معنوی پادشاهان صفوی با شیخ صفیالدین (از تاسیس سلسله صفوی تا پیمان صلح قصر شیرین)
نویسندگان
1 گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه جیرفت، جیرفت، ایران
doi
10.22103/jis.2020.15158.1994چکیده
جایگاه صوفیان برجسته صاحب طریقت، بهواسطه شهرت کراماتشان در دورههای زمانی مختلف تداوم مییافت که از جنبههای مهم آن حلقه مریدان فراوان و اهمیت مرقدشان برای زیارت و تحصن بود. در دوره صفوی، وراثت عنوان مرشد کامل طریقت توسط شاهان و کارویژه ها و کرامات منبعث از آن، مهمترین دلیل تداوم جایگاه مشروعیت بخش صوفیان برجسته بهویژه شیخ صفیالدین اردبیلی موسس طریقت صفویه بود. بر این منوال، پژوهش حاضر درصدد یافتن پاسخ به این پرسش است: چه پیوند معنوی میان پادشاهان صفوی با شیخ صفیالدین اردبیلی وجود داشت؟ برای پاسخگویی، این فرضیه را به آزمون میگذاریم که از یکسو، جایگاه کشوری و لشکری مهم صوفیان و قزلباشان و از سوی دیگر، جنگهای ممتد با حکومت عثمانی سبب شد تا پادشاهان مذکور با بهرهگیری از عنوان مرشد کامل طریقت و ویژگیهای منبعث از آن که میراث شیخ صفیالدین بود، بتوانند مریدان را منسجم و به اطاعت از خود جلب نمایند. پژوهش حاضر، با استفاده از روش تحقیق تاریخی و شیوه جمعآوری دادههای کتابخانهای از منابع دستاول تاریخی پس از توصیف و طبقهبندی ویژگیهای شخصیتی شیخ صفیالدین ازجمله رویاهای صادقه به تحلیل و تفسیر این ویژگیها و تاثیرات آن بر شرایط سیاسی- نظامی دوره موردنظر میپردازد.