شناسایی و ارزیابی مشکلات سیستماتیک در نظام ملی نوآوری کشور ایران.
نویسندگان
1 استاد، بخش مدیریت، دانشکده اقتصاد، مدیریت و علوم اجتماعی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
2 دانشجوی دکتری، مدیریت سیستمها، دانشکده اقتصاد، مدیریت و علوم اجتماعی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
3 دانشجوی دکترا مدیریت دولتی، گرایش منابع انسانی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، سیستان و بلوچستان، ایران.
doi
چکیده
زمینه و هدف: بهسازی نظام نوآوری کشور میتواند توسعه و پیشرفت کشور را تسهیل و تسریع کند. از این رو این پژوهش به شناسایی مشکلات و شکافهای موجود در نظام ملی نوآوری و ارائه پیشنهادهای کاربردی برای رفع آنها میپردازد. روششناسی: پژوهش حاضر پژوهشی کاربردی و توصیفی- پیمایشی است. گردآوری اطلاعات در پژوهش حاضر مبتنی بر روشهای میدانی، پیمایشی و کتابخانهای است. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامهای محققساخته بوده است. جامعه آماری پژوهش مدیران ارشد بخش تحقیق و توسعۀ شرکتهای پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران بوده است که 214 نفر آنها به عنوان نمونه آماری مورد نظرسنجی قرار گرفتهاند. برای تجزیه و تحلیل دادهها نیز از روش تحلیل عاملی سلسلهمراتبی استفاده شده است. یافتهها: بر اساس خروجی تحلیل عاملی مرتبه اول 16 عامل شناسایی شد که با در نظر گرفتن 4 عامل موثر دیگرِ سرمایهگذاری مخاطرهآمیز، شدت نوآوری، شدت تحقیق و توسعه و نسبت کارکنان دانشی، تعداد این عوامل به 20 مورد ارتقاء یافت. سپس عوامل مستخرجه متناسب با حوزههای مورد بررسی در فرایند تحلیل عاملی مرتبه دوم مورد ارزیابی قرار گرفت. نتیجهگیری: مرتفع نمودن شکافهای موجود در نظام ملی نوآوری کشور، نیازمند ارتقاء منابع دانش فناورانه، توسعهی آزادی در نوآوری و همچنین ایجاد زمینههایی در خصوص کاهش ریسک و افزایش جذابیت برای سرمایهگذاران به منظور سرمایهگذاری بر روی نوآوریهای فناورانه است.