تجربۀ زیسته استادان و دانشجومعلمان دانشگاه فرهنگیان از اجرای طرح تدریس در سال آخر دانشجویی (1+3)

نویسندگان

1 استادیار، گروه آموزشی جغرافیا، دانشگاه فرهنگیان، صندوق پستی 889-14665، تهران، ایران

2 دانشجوی کارشناسی ارشد، رشته روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران

3 استادیار، گروه آموزشی علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، صندوق پستی 889-14665، تهران، ایران

4 مدرس، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران

doi
10.48310/tpd.2025.17482.1762
چکیده

پیشینه و اهداف: در چارچوب مدیریت منابع انسانی آموزش‌وپرورش و به‌منظور جبران کمبود آموزگار مدارس ابتدایی، طرح "1+3" در دانشگاه فرهنگیان تصویب شد که براساس آن، دانشجومعلمان پس از گذراندن سه سال نخست تحصیل در مقطع کارشناسی، در سال چهارم هم‌زمان با ادامه تحصیل، به‌عنوان آموزگار در مدارس فعالیت می‌کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تجارب دانشجومعلمان و استادان آنها انجام گرفت. روش‌ها‌: روش پژوهش، کیفی و از نوع پدیدارشناسی بود. جامعه پژوهش تمامی دانشجومعلمان ورودی 1398 رشته آموزش ابتدایی دانشگاه فرهنگیان خراسان جنوبی و استادان در سال تحصیلی 1401-1402 بودند که به شیوه نمونه ­گیری هدفمند شامل 7 نفر از استادان و 10 نفر از دانشجومعلمان انتخاب شدند. برای تجزیه‌ و تحلیل داده‌های جمع‌آوری‌شده از روش کلایزی (2002) و از نرم‌افزار مکس‌کیودا-11 استفاده شد. یافته‌ها: یافته‌های حاصل در قالب سه مضمون کلی چالش‌ها، فرصت‌ها و راهکارها تقسیم بندی شد. چالش‌ها در چهار مضمون تحصیلی، فردی، شغلی و سازمانی، فرصت‌ها در دو مضمون فردی و شغلی و راهکارها در سه مضمون فرعی سازمانی، فردی و تحصیلی قرار گرفتند. به نظر می‌رسد علی‌رغم تمامی مزایا و فواید غیر قابل انکاری که اجرای طرح مذکور به دنبال داشت، چالش‌ها و محدودیت‌های آن، بیشتر از فرصت‌های آن بود. نتیجه‌گیری: بنابر یافته‌های پژوهش پیشنهاد می‌شود سیاست‌گذاران دانشگاه فرهنگیان نسبت به بررسی آسیب‌شناسانه و کارشناسی دقیق‌تر ابعاد این طرح اهتمام ورزیده و در این مهم، استفاده از دیدگاه و تجارب استادان و به ویژه دانشجومعلمان مذکور در این مسیر، مهم و ضروری است.