شناسایی عوامل پیشبینیکننده رضایتمندی از فضاهای سبز و نحوه مدیریت آنها: مطالعه موردی شهر مشهد
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی
doi
10.22077/jgdms.2025.9122.1282چکیده
تجارب حاصل در کشورهای مختلف نشان میدهد که یگانه راهکار توسعه شهرها، راهحلهای مبتنی بر طبیعت است. چنین رویکردهایی به نحوه تفکر جوامع در مورد طبیعت بستگی دارد. نوع نگاه مردم به طبیعت هم به ارزشها، باورها و نگرش آنان مربوط است. در پروژههای توسعه و تجهیز فضاهای سبز شهری، این مسئله اهمیت بیشتری دارد. اما شناخت این مقولات و استفاده از آنها در مدیریت و اجرا، با مشکلاتی همراه است. بنابراین، علیرغم مزایای این ابزارها در توسعه و تجهیزات فضاهای سبز، بهرهمندی از آنها چندان معمول نیست. فرض این بررسی آن بود که ارزشهای مدنظر مردم از طریق سه مقوله اعتماد، دانش و باور پیشبینیکنندههای مناسبی برای تعیین میزان رضایتمندی از فضای سبز و مدیریت این مجموعه در شهر مشهد میباشد. برای آزمون این فرض، از روش تحقیق توصیفی و تحلیلی استفاده گردید. دادههای مورد نیاز با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته از نمونهای به حجم 385 نفر گردآوری شد. دادههای به دست آمده با استفاده از میانگین، رگرسیون خطی تعمیم یافته و تحلیل معادلات ساختاری تجزیه و تحلیل گردید. نتایج نشان داد که سیاستگذاریها در سطوح ملی و محلی، رویکردهای مورد توجه مردم را تحت تاثیر قرار میدهد و رضایت و اعتماد زمانی شکل میگیرد که فضاهای سبز شهری امتیازات اجتماعی-اکولوژیکی لازم را در اختیار ساکنین قرار دهد. بنابراین، درک ارتباط با طبیعت برای پیشبینی شناختهای انتزاعی ضروری میباشد. همچنن تفاوت در ترکیب و ساختار پوشش گیاهی بر نگرشها و ترجیحات مردم اثرگذار است. بهطورکلی، ارزشها و باورهای مردم اغلب نسبت به فضاهای سبز شهری مثبت و معمولا هم پایدار میباشد، اما این روند در ارتباط با مدیریت این حوزه چنین نیست.