مقایسه روحیه پژوهشگری در معلمان دانشآموخته دانشگاه فرهنگیان با سایر دانشگاهها و تبیین دلایل تفاوت احتمالی
نویسندگان
1 استاد، گروه مطالعات برنامه درسی و آموزش، دانشگاه فردوسی مشهد، خراسان رضوی، ایران، X595-2072-0003-0000 (نویسنده مسئول)
2 استادیار، گروه آموزش علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان. صندوق پستی 14665-889 تهران. ایران،1544-0665-0003-0000
3 آموزگار آموزش و پرورش گلبهار، کارشناس ارشد تحقیقات آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، خراسان رضوی، ایران،0344-7542-0002-0009
doi
10.48310/tpd.2024.15748.1670چکیده
پیشینه و اهداف هدف از این پژوهش مقایسه روحیه پژوهشگری معلمان دانشآموخته دانشگاه فرهنگیان و سایر معلمان و در صورت وجود تفاوت، بررسی نقش عناصر برنامه درسی در وجود این تفاوت احتمالی بود. روشها: این پژوهش از حیث هدف، کاربردی و با رویکرد آمیخته کمّی-کیفی طرح متوالی توضیحی انجام گرفت. در بخش کمّی از روش علّیمقایسهای با ابزار پرسشنامه محقق ساخته سنجش روحیه پژوهشگری و در بخش کیفی، از روش تحلیل محتوای دادههای برخاسته از بحث متمرکز و مصاحبه نیمه ساختاریافته استفاده شد. جامعه پژوهش را کلیه معلمان دانشآموخته دانشگاه فرهنگیان و سایر دانشگاههای کشور در مقطع ابتدایی که از سال 1395 در مدارس ابتدایی شهرستان گلبهار استان خراسانرضوی مشغول به تدریس میباشند، تشکیل داد. در انتخاب نمونه در هر دو مرحله از نمونهگیری غیرتصادفی استفاده شد. در مرحله اول، نمونهگیری، از طریق همتاسازی بر اساس مؤلفههای جنسیت، رشته تحصیلی و سابقه تدریس بود و در مرحله دوم نیز افراد به صورت هدفمند از گروه معلمان ابتدایی، اعضای هیأت علمی دانشگاه فردوسی مشهد و دانشگاه فرهنگیان انتخاب شدند. یافتهها: یافتهها نشان داد که میانگین روحیه پژوهشگری دانشآموختگان دانشگاه فرهنگیان از سایر دانشگاهها به طور معنادار پایینتر است و این تفاوت به عواملی همچون محتوای برنامه درسی، فضا، امکانات، روحیه و توانایی پژوهش در اعضای هیأت علمی و مدرسان و شیوه ارزشیابی از آموختههای دانشجویان در دانشگاه فرهنگیان مربوط است. نتیجهگیری: اگر چه برنامه درسی دانشگاه فرهنگیان با رویکردی پژوهشمحور و با هدف تربیت معلم پژوهنده، طراحی و تدوین شده است اما سایر عناصر برنامه، در برنامه درسی اجراشده مانع دستیابی به این هدف است که لازم است مورد توجه دست اندرکاران باشد.
