تعیین تأثیر مداخلات انگیزشی - رفتاری بر مبنای چرخه انگیزشی مارتین بر تعللورزی و خودناتوانسازی در دانشجو معلمان دانشگاه فرهنگیان استان کردستان در سال تحصیلی 1401-1400
نویسندگان
1 استادیار، گروه آموزشی روانشناسی و مشاوره، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران، 4462-3727-0003-0000
doi
10.48310/tpd.2024.17053.1719چکیده
پیشینه و اهداف: هدف پژوهش حاضر، تعیین تأثیر مداخلات انگیزشی-رفتاری بر مبنای چرخه انگیزشی مارتین، بر تعللورزی و خودناتوانسازی در دانشجومعلمان بود. روش: این پژوهش، کاربردی از نوع آزمایشی و طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه فرهنگیان در سال 1402-1401 بود که در مرحله اول 310 نفر به روش تصادفی و بهعنوان نمونه انتخاب شدند و در مرحله دوم 60 نفر از دانشجویان دختر و پسر به تعداد برابر که نمرات بالاتری در اهمالکاری و خودناتوانسازی داشتند انتخاب شدند و در دو گروه پیشآزمون و پسآزمون قرار داده شدند. برای جمعآوری دادهها دو پرسشنامه تعللورزی سولومون و راث بلام (1984) و خودناتوانسازی میدلی، آرونکومار و اوردان(٢٠٠٠) مورد استفاده قرار گرفت. برای تحلیل دادهها از آمار توصیفی و استنباطی به روش تحلیل کوواریانس با نرمافزار SPSS ورژن 21 استفاده شد. یافتهها: نتایج نشان داد که مداخلات چندبعدی شناختی-رفتاری بر کاهش تعللورزی و خودناتوانسازی تأثیر گذاشته است و دانشجویان در پسآزمون نسبت به پیشآزمون، پس از گذراندن دوره، نمرات پایینتری کسب نمودند. نتیجهگیری: چنین میتوان نتیجه گرفت شناخت تعللورزی و خودناتوانسازی و انتخاب روشهای مناسب که منجر به کاهش آنها میشود، میتواند به بهبود عملکرد و انگیزه دانشجویان کمک نماید و بر کارایی سیستم آموزشی نیز بیفزاید.