بررسی درونمایه شعرهای کوتاه سهیل محمودی با تکیه بر هایکو و سنریو در سه دفتر: رؤیای درخت، ریشهداراست؛ بهار، ادامۀ پیراهن توست؛ حالا، هردو تنهاییم
نویسندگان
1 دانشگاه آزادواحد تهران غرب
doi
10.22103/jis.2018.2112چکیده
شعرکوتاه درکمترین زمان بیشترین معانی را به مخاطب متفکر و جدی امروز انتقال میدهد و به دلیل آزادی از قیود زبانی، زمانی و وزنی، نوعی بی پروایی، رهایی و ابراز وجود در برابر قالب و اندیشه های کهنهگراست. اگرچه شعرکوتاه از میراث های اصیل ادبی ماست اما گاه با دو قالب هایکو و سنریو که اصالت ژاپنی دارند نیز قابل ارزیابی است؛ میتوان گفت که دلیل توجه روزافزون به این نوع شعری، همگامی و همنوایی آن با سرعت جامعۀ مدرنیته است. شعرهایکوتاه سه دفتر موردنظر، با وجود پایبندی به ساختار هایکو و سنریو، در درونمایه و محتوا، فراتر رفته، بر مبنای شعر جوششی، فردیت یافته و از قید تکرار و تقلید رها است. ردّپای فرهنگ ملی، آیینی و سایر شاخصههای روزگار و جامعۀ شاعر در محتوای اشعار او بارز است.