گستره استحسانات ترجیحی و ضوابط و ملاکات آن نزد فقهای مذاهب اسلامی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه فقه و حقوق امامیه، دانشکده فقه و حقوق اسلامی، دانشگاه بینالمللی مذاهب اسلامی، تهران، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد فقه مقارن و حقوق جزای اسلامی، دانشکده فقه و حقوق اسلامی، دانشگاه بینالمللی مذاهب اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22034/fm.2024.405993.2055چکیده
فقیهان اسلامی برای رسیدن به احکام شرعی مطلوب شارع مقدس، با استفاده از استحسان ترجیحی، ضوابط و ملاکاتی را معیّن نمودهاند. این عمل آنان، با گذشت زمان، موجب گستردگی این علم گردید. حال سؤال اصلی این پژوهش بر این مبنا استوار است که استحسانات ترجیحی چه بوده و ملاکات آنها چیست؟ و ضوابط استحسان ترجیحی در میان هر یک از مذهب اربعه کدامند؟ بر همین اساس این پژوهش پس از آشنایی با استحسانات ترجیحی و ملاکات آن یعنی مصلحت، رخصت و ضرورت، ضوابط استحسان ترجیحی را در دو دسته مختلف، عمومی و تخصصی در چهار مذهب اهلسنت یعنی حنفیه، مالکیه، شافعیه و حنبلیه به صورت جداگانه کنکاش نموده است. محقق در این مقاله با روش توصیفی ـ تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای به واکاوی این دیدگاه میپردازد که اگر مجتهد توانمند به ملاکات مصلحت، ضرورت و رخصت که سه عنصر زیربنایی این فرایند هستند، عنایت داشته و برای آن گسترهای تعیین نماید، میتواند از این شیوه استدلالی ترجیحی بهرهها ببرد.