بررسی تأثیر آموزش به روش یادگیری معکوس بر یادگیری پایدار مباحث زمین شناسی کتاب علوم تجربی متوسطه اول منطقه خزل شهرستان نهاوند
نویسندگان
1 عضو هیات علمی، گروه علوم تجربی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
2 عضو هیات علمی، گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
3 دانش آموخته، گروه زیست شناسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
doi
چکیده
هدف از انجام این پژوهش، بررسی اثربخشی آموزش معکوس بر یادگیری پایدار در آموزش بخش زمینشناسی درس علوم تجربی دانشآموزان دختر پایه هشتم است. روش پژوهش حاضر، از لحاظ هدف، کاربردی است و از لحاظ میزان نظارت و درجه کنترل متغیرها، در زمره پژوهشهای میدانی است. روش پژوهش، نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون با دو گروه آزمایش و کنترل است. جامعه آماری پژوهش را تمامی دانشآموزان پایه هشتم مدارس دخترانه منطقه خزل استان همدان در شهرستان نهاوند، تشکیل میدهند. روش نمونهگیری، مبتنی بر هدف بوده و 30 نفر از جامعه آماری انتخاب و بهصورت غیرتصادفی در دو گروه همگن 15 نفری آزمایش و کنترل بهصورت مساوی گمارده شدهاند. ابزار پژوهش، پرسشنامه یادگیری پایدار زکیخانی و همکاران(1399) بود. ابتدا دانشآموزان گروه آزمایش و کنترل، پرسشنامهها را تکمیل و سپس در طی شش جلسه در کلاسهای آموزشی حضور پیدا کردند. یافتههای پژوهش، حکایت از آن دارد که آموزش به روش یادگیری معکوس، بر یادگیری پایدار (استمرار یادگیری، تقویت حلمسئله، ایجاد تفکر خلاق و معناداری یادگیری) تأثیر معناداری دارد و منجر به افزایش در هرچهار مقیاس فوق میگردد. این یافته ها، به فرایند فعالشدن دانشآموزان در فرایند یاددهی-یادگیری و افزایش دانشآموزمحوری در کلاس درس -که در ماهیت این روش قرار دارد-، نسبت داده میشود. با توجه به نتایج پژوهش، به مسئولان توصیه میشود که در جلسات ضمن خدمت معلمان علوم تجربی، مراحل روش معکوس را آموزش و سایر روشها را مورد بازنگری قرار دهند.
