فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زبان نشانگر هویّت و گذشته هر مردمی است، ولی شاهدیم که بسیاری از زبانهای اقلیّت تحت نفوذ زبانهای رسمی از بین رفته­اند یا شانسی برای بقا ندارند. زبان زرتشتیان، دَریdari))،گَورونیgavruni)) یا بهدینی نامیده می­شود که خود دارای دو لهجۀ اصلی بهدینی یزدی و کرمانی است. امروزه تنها شمار بسیار کمی از سالمندان زرتشتی را یارای سخن گفتن با گویش بهدینی کرمانی است. هدف از این نوشتار افزون برگامی برای دوباره زنده کردن این گویش، بهره­گیری از دستاوردهای آن برای نگهداری دیگر لهجه­های گویش بهدینی است. این نوشتار به بررسی جایگاه گویش بهدینی کرمانی از گذشته تا امروز، شماری از تفاوت­های بین این گویش و گویش بهدینی یزدی، چگونگی جای گرفتن این گویش کهن در زمرۀ زبانهای «رو به نابودی» و پروژه­هایی که برای نجات این گویش در دست انجام است می­پردازد. این پژوهش نشان می­دهد که همان­گونه که زرتشتیان کرمان بنا به دگرگونی­های اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، اقتصادی، دگرگونی شیو ۀ زندگی، گسترش رسانه­های گروهی، کاهش ارزش و پایگاه اجتماعی گویش و کم شدن کاربرد آن در جامعه و خانواده زبان مادری خود را کنار گذاشته­اند، باید امروز نیز همگی با دگرگونی در احساسات، نگرش­ها و باورها نسبت به نقش، کاربرد و اهمیت پایگاه زبان مادری گام بردارند و مدرسه­های زرتشتیان، کلاس­های دینی، رسانه­های گروهی، انجمن­ها و سازمانهای زرتشتی، سیاستمداران و بزرگان جامعه و سازمانهای نگهبان میراث زبانی نقش بزرگی را در زنده کردن این گویش دارند.