مبانی ممنوعیت جرایم فرهنگی در فقه امامیه و شافعیه
نویسندگان
1 کارشناس ارشد فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
2 استادیار گروه الهیات، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
doi
10.22034/fm.2023.175471چکیده
جرایم فرهنگی پدیدهای پیچیده و چند وجهی است که صدمات و آسیبهای آن بر فرهنگ جوامع به گونهای است که میتواند منجر به وارونهسازی ارزشها و هنجارها گردد. این نوع جرایم به معنی هرگونه فعل یا ترک فعل است که علیه فرهنگ یا اجزاء آن تحقق یافته و منجر به تخریب، تحریف، واژگونی فرهنگ یا جریحهدار شدن وجدان عمومی میگردد. به رغم تأثیر فراوان جرایم علیه فرهنگ، بالاخص در کشورهای اسلامی، آنطور که بایسته است مورد توجه نبوده و تنبیه خاطیان به نحو متناسب اعمال نمیگردد. در این پژوهش تلاش شده است با روش توصیفی ـ تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای، مبانی فقهی ممنوعیت این جرایم از منظر فقه امامیه و شافعیه بررسی شود. حاصل این پژوهش نشان میدهد آیات افساد فی الارض، اجتناب از قول الزور و حرمت اشاعه فحشا، روایات حرمت تعلیم و تعلم حرام محض و وهن حق، دلیل عقل، قواعد لاضرر، یتحمل الضرر الخاص لدفع الضرر العام، التابع تابع، حسم ماده فساد، درء المفاسد اولی من جلب المصالح و حرمت اعانت بر اثم با توجه به مصادیق مختلف جرایم فرهنگی، بر ممنوعیت این جرایم دلالت دارد.