تأثیر روش تدریس به شیوه مشارکتی بر احساس تعلق به مدرسه و کیفیت کار گروهی دانشآموزان دوره اول متوسطه
نویسندگان
1 کارشناس ارشد، رشته روانشناسی عمومی، دانشگاه پیام نور نوشهر
2 کارشناس ارشد، رشته روانشناسی عمومی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان
3 کارشناسی، رشته آموزش ابتدایی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد سنندج، سنندج، ایران
4 کارشناس ارشد، رشته روانشناسی عمومی، دانشگاه پیام نور بناب
5 دکتری تخصصی مدیریت آموزشی و آموزگار پایه ششم ابتدایی، دانشگاه آزاد اسلامی خوراسگان
doi
چکیده
هدف از پژوهش حاضر، مطالعه تأثیر روش تدریس به شیوه مشارکتی، بر احساس تعلق به مدرسه و کیفیت کار گروهی دانشآموزان است. روش پژوهش حاضر نیمهآزمایشی با طرح گروه کنترل نابرابر بود. جامعۀ پژوهش را کلیه دانشآموزان پسر دوره اول متوسطه مدرسه باقرالعلوم شهرکرج تشکیل دادند که از بین آنها بهصورت در دسترس 30 نفر (15 نفر در گروه آزمایش و 15 نفر درگروه گواه) بهعنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش حاضر، شامل پرسشنامه احساس تعلق به مدرسه بری و همکاران (2004) و مقیاس کیفیت کار گروهی تسانگ و همکاران (2009) و در جهت برگزاری جلسات یادگیری مشارکتی از روش جیگساو استفاده شد. برای تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزارSPSS25 از تحلیل کوواریانس استفاده شد. نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس نشان داد تفاوت معناداری وجود دارد بین احساس تعلق به مدرسه و کیفیت کار گروهی دانشآموزانی که بهصورت یادگیری مشارکتی آموزش را دریافت کردهاند (گروه آزمایش) و گروهی که هیچ نوع آموزشی یادگیری مشارکتی را در این زمینه ندیدهاند (گروه کنترل)، (05/0p<). براساس نتایج حاصل میتوان بیان نمود که مدارس با بهکارگیری فرآیند یادگیری مشارکتی میتوانند زمینه لازم جهت افزایش کیفیت کار گروهی و احساس تعلق به مدرسه دانشآموزان را فراهم نمایند.
