مطالعه تطبیقی تعلیق پذیری اعمال حقوقی در مذاهب حنفی و مالکی
نویسندگان
1 استادیار گروه حقوق دانشگاه بوعلی سینا
2 دانشجوی دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه بینالمللی مذاهب اسلامی
3 کارشناس ارشد فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه بوعلی سینا
doi
10.22034/fm.2023.182436چکیده
عقد معلق هم از نظر شکلی و هم از نظر ماهیتی با عقد منجز تفاوت دارد. شکی در صحت عقد منجز با وجود ارکان عقد نیست. اما وابستگی عقد معلق به امر خارجی دیگر، آن را به یکی از موضوعات چالشی در فقه و حقوق تبدیل کرده است. با توجه به گسترش روزافزون قراردادهای معلق، باطل دانستن آن مانع توسعه حقوق خصوصی و مانع پیشرفت جامعه است. با این هدف در این مقاله دو مکتب فقهی و حقوقی در این زمینه بررسی میشود. مسئله اصلی در تحقیق حاضر این است که آیا در مذاهب فقهی حنفی و مالکی تعلیق اعمال حقوقی صحیح است؟ این تحقیق که بهصورت کتابخانهای و با مراجعه به منابع معتبر فقهی دو مذهب مذکور صورت گرفته است، نشان میدهد که در فقه حنفی و مالکی نظر کلی در مورد امکان تعلیق اعمال حقوقی وجود ندارد، بلکه تعلیق پذیری در اعمال حقوقی مختلف تفکیک شده است. فقیهان حنفی برای عدم صحت اعمال حقوقی معمولاً به غرری بودن عمل حقوقی معلق و مشابهت آن با قمار و مخالفت تعلیق با مقتضای اعمال حقوقی تملیکی استناد مینمایند. اما فقیهان مالکی جزم را در معاوضات مالی تملیکی لازم میدانند و تعلیق را منافی این جزم میدانند. بررسی استدلالهای فقیهان این دو مذهب فقهی نشان میدهد که این استدلالها مبنای استواری نداشته و نمیتواند دلیل بطلان عقد معلق گردد.