اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر خودپنداره و افسردگی افراد مبتلا به اختلال پرخوری
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، روانشناسی عمومی، واحد ملارد، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دکترای تخصصی روانشناسی استادیارهیات علمی، واحد ملارد، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دکترای تخصصی روانشناسی استادیارهیات علمی، واحد ملارد، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران،
doi
10.22038/mjms.2021.17868چکیده
چکیدهمقدمه: امروزه اختلالات خوردن یک موضوع مطرح در جامعه و از مورد توجهترین اختلالات روانی به شمار میروند که ریشه در مسائل زیستی، روانی، اجتماعی و فرهنگی دارند. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر خودپنداره و افسردگی افراد مبتلا به اختلال پرخوری است.روش کار: پژوهش حاضر از نوع شبه آزمایشی و با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری این پژوهش کلیهی افراد مبتلا به اختلال پرخوری شهر تهران بودند که از بین آنها تعداد 30 نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و سپس در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های خودپنداره، افسردگی و اختلال پرخوری استفاده شد.نتایج: با توجه به میزان 700/166F=. در متغیر خودپنداره و 997/587F= در متغیر افسردگی، میتوان اینگونه بیان کرد که میان گروه آزمایش و کنترل در پس آزمون تغییرات معناداری مشاهده میشود. که نشان میدهد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) باعث بهبود خودپنداره، کاهش افسردگی و کاهش معنادار علائم پرخوری گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل گردیده است.نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر بهبود خودپنداره و کاهش افسردگی و علائم پرخوری موثر است و استفاده از این روش درمانی سودمند به نظر میرسد.