تکنیکهای هنری «القصیدة الومضة» در آثار شعری نجاة عبداللّه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات عربی، دانشگاه یزد، ایران.
2 استادیار بخش زبان و ادبیات عربی دانشگاه یزد، ایران
3 دانشیار بخش زبان و ادبیات عربی دانشگاه یزد، ایران
4 دانشیار بخش زبان و ادبیات عربی دانشگاه یزد، ایران
doi
10.22034/mcal.2024.21320.2379چکیده
کوتاهسرایی در ادب عربی از دیرباز شاهد تحوّلات عدیدی بوده که آخرین تحوّل آن با اصطلاح «القصیدة الومضة» شناخته میشود. «القصیدة الومضة» شعری است کوتاه و فشرده، دارای ساختاری متناقض، دربردارنده پایانی تعجببرانگیز، و مناسبترین قالب برای بیان لحظههای گذرای شاعرانه میباشد. نجاة عبداللّه یک صدای بسیار زیبا در ترسیم نقشه شعری زنان عراق است که با آفرینشگری در زمینهی «القصیدة الومضة»، آثار بینظیری از خود برجای گذاشته است. پژوهش حاضر با تکیه بر روش توصیفی- تحلیلی بر آن است تا به ترتیب تکتک آثار شعری نجاة عبداللّه را مورد مطالعه قرار دهد و در نهایت به بررسی مهمترین تکنیکهای هنری «القصیدة الومضة» در هر دفتر شعری بپردازد؛ علاوه براین از واکاوی محتوا، چشم نپوشیده است. شاعر در آثار خود برای بیان مضامینی همچون وقایع دههی هشتاد، غربت، اشغال، جنایتهای داعش، داغدیدگی، انقلاب تشرین و... به تکینیکهای هنری برجستهای در ساختار متن و شکل آن از جمله زبان تصویرگری، نوزآیی، علامتهای بصری، سفیدنویسی، فرضیهسازی، تکگویی، وارونهگویی، کانونیسازی و تقابلهای دوگانه متوسل میشود تا از این رهیافت بتواند مخاطب خود را از حالت انفعال خارج گرداند و با کمترین واژه بیشترین بینش خود را ارائه دهد.