اثربخشی برنامه فرزندپروری مثبت بر رابطه والد-کودک و نشانههای اختلال در نوجوانان دارای اختلال سلوک
نویسندگان
1 گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
2 کارشناسی ارشد، رشته روانشناسی بالینی، علوم تحقیقات فارس
3 کارشناسی ارشد. روانشناسی عمومی. دانشگاه خوراسگان
4 استادیار روانشناسی تربیتی، بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، گروه روانشناسی
5 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بیرجند، بیرجند، ایران
doi
10.22038/mjms.2021.17964چکیده
مقدمه: ارتباط والدین با فرزندان مبتلابه اختلال سلوک میتواند باعث مشکلاتی در رابطه آنها با این فرزندان شود. ازاینرو این پژوهش باهدف بررسی اثربخشی برنامه فرزندپروری مثبت بر رابطه والد-کودک و نشانههای اختلال در نوجوانان دارای اختلال سلوک انجام شد.روش کار: طرح پژوهش از نوع نیمهآزمایشی و بهصورت پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه مادران دارای دانشآموز پسر مبتلابه اختلال سلوک دوره متوسطه منطقه چهار شهر تهران در سال 1398 بودند. نمونه موردمطالعه شامل 34 مادر دارای فرزند مبتلابه اختلال سلوک بود که بهصورت نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. از مقیاس رابطه والد-کودک (PCRS) و پرسشنامه علائم مرضی کودکان (CSI-4) برای جمعآوری دادهها استفاده شد. دادهها از طریق تحلیل کوواریانس تکمتغیری (آنکوا) و نرمافزار SPSS-22 مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفتند.نتایج: نتایج نشان داد که فرزندپروری مثبت اثر معناداری در رابطه والد-فرزند (70/9 F= و 05/0 p <) و نشانگان اختلال سلوک (52/12 F= و 05/0 p <) دارد.نتیجهگیری: با توجه به یافتههای این پژوهش، برنامه آموزشی فرزندپروری مثبت میتواند بهعنوان یک روش آموزشی مؤثر موجب بهبود رابطه والد-کودک و نشانههای اختلال در نوجوانان دارای اختلال سلوک شود.