عزیمت یا رخصت بودن نماز قصر در ساحت فقه مقارن
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشیار گروه فقه و حقوق اسلامی دانشگاه سمنان
3 استاد گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد
4 استادیار، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
چکیده
در احکام دین مبین اسلام حکمی تشریع نشده است که مسلمانان در سختی و مشقت قرار گیرند و هرجا که اینگونه باشد خداوند برای قابلتحملبودن، گشایش و راحتی در آن قرار داده است که از جمله آن میتوان به شکستهشدن نماز مسافر اشاره کرد. فقهای مذاهب خمسه بر مشروعیت نماز قصر در سفر و مختصبودن آن به نمازهای چهاررکعتی اتفاق نظر دارند، اما در وصف این مشروعیت اختلاف نظر دارند که آیا نماز قصر در سفر، رخصت است یا عزیمت؟ به عبارتی فریضه نماز قصر برای مکلف حتمی و ترک آن جایز نیست و یا اینکه مکلف بین نماز شکسته و تمام مختار است؟ بنابراین هدف از انجام این پژوهش بررسی اقوال و ادله هر یک از مذاهب در خصوص وجوب یا عدم وجوب نماز قصر در سفر است. بررسی نظرات و منابع فقهی مذاهب حاکی از آن است که فقهای امامیه و حنفیه به استناد آیه 184 سوره بقره، روایات وارده و اجماع، قائل به عزیمتبودن نماز قصر هستند و در مقابل مذاهب مالکیه، شافعیه و حنابله به استناد آیه 101 سوره نساء، روایات و اجماع قائل به رخصتبودن آن هستند.
