تنظیمگری جابجایی نیروی انسانی بین بخش خصوصی و حاکمیت (بررسی وضعیت ایران و برخی کشورهای OECD)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری اقتصاد دانشگاه تهران
2 دانشجوی کارشناسیارشد رشته اقتصاد دانشگاه صنعتی شریف
3 دانشجوی دکتری رشته اقتصاد دانشگاه شهید بهشتی
doi
چکیده
جابجایی نیروی انسانی میان بخش عمومی و بخش خصوصی که در ادبیات با عنوان «دربچرخان» شناخته میشود، عاملی برای ایجاد موقعیتهای «تعارض منافع» است و از منظر «تنظیمگری تنظیمگران» دارای اهمیت فراوان است. مقاله حاضر به روش تحلیلی– توصیفی، به این پرسش پاسخ میدهد که اثرات مثبت و منفی پدیده دربچرخان و شیوههای مدیریت این پدیده کدامند؟ بدینمنظور ضمن ترسیم تصویری از وضعیت ایران در حوزههای پرخطر این پدیده (بخش بانکی، بیمه، سلامت، انرژی و قضایی)، تجربیات برخی کشورها، از جمله امریکا، نروژ، انگلستان، مجارستان و سایر کشورهای OECD، در مدیریت و تنظیمگری پدیده دربچرخان معرفی و تحلیل میگردد. بررسی تجربیات این کشورها نشان داد تنظیمگری پدیده دربچرخان (یا اشتغال پسادولتی) بهعنوان یکی از راهبردهای بنیادی در اصلاح مدیریت بخش عمومی کشور مدنظر قرار گرفته است. اصلاحات نهادی و مقرراتی اتخاذ شده در این کشورها، از جمله آییننامهها و کدهای رفتاری، وضع دوره محدودیت (استراحت) پس از ترک بخش دولتی، تناسب محدودیتها با میزان مخاطرات، ساختار نهادی نظارت بر مقررات و نهایتاً شیوه اعمال مجازاتها، در مقاله حاضر تحلیل گردیدند.
