نقش ناگویی هیجانی، بخشودگی بین فردی و رضایت زناشویی در پیشبینی طلاق عاطفی
نویسندگان
1 استادیار گروه مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
3 استاد گروه مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
doi
10.22038/mjms.2021.18936چکیده
مقدمه: هدف پژوهش حاضر تعیین نقش ناگویی هیجانی، بخشودگی بین فردی و رضایت زناشویی بر طلاق عاطفی زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده بود.روش کار: پژوهش حاضر از لحاظ هدف کاربردی و طرح پژوهش همبستگی بود. از جامعه آماری تمامی زنان مراجعه کننده به کلینیکهای روانشناختی و مراکز مشاوره مورد تایید سازمان نظام روانشناسی و مشاوره شهر تهران به روش خوشهای تصادفی 360 نفر انتخاب شد. بهمنظور جمعآوری دادهها از مقیاس طلاق عاطفی گاتمن (٢٠٠٨)، ناگویی هیجانی بگبی و همکاران (1994)، بخشودگی بین فردی پولارد و همکاران (1998) و رضایت زناشویی انریچ (1989) استفاده شد. بهمنظور تجزیه و تحلیل دادهها از مدل آزمون پیرسون و OLS استفاده شد.یافتهها: نتایج نشان داد ناگویی هیجانی (01/0≥p و 773/4=t) به طور مستقیم و بخشودگی بین فردی (01/0≥p و 06/8=t) و رضایت زناشویی (01/0≥p و 30/9=t) بطور معکوس و معنیدار میتواند طلاق عاطفی را مورد پیشبینی قرار دهد.نتیجهگیری: ناگویی هیجانی، بخشودگی بین فردی و رضایت زناشویی در پیشبینی طلاق عاطفی نقش اساسی دارند، بنابراین با بهبود آنها میتوان کارکرد و کیفیت زندگی در خانواده را بهبود بخشید.