بررسی روایت اپیزودی در رمان «برید اللیل» از هدی برکات
نویسندگان
1 دانشیار گروه آموزش زبان وادبیات عربی، دانشگاه خوارزمی، تهران
2 دانشگاه خوارزمی، تهران
3 استادیار گروه آموزش زبان وادبیات عربی، دانشگاه خوارزمی، تهران
4 استادیار گروه آموزش زبان وادبیات عربی، دانشگاه خوارزمی، تهران
doi
10.22034/mcal.2021.15387.2094چکیده
روایت، اصلیترین عنصردر یک اثر داستانی و روایی است که با توجه به گونه و رویکردی که از آن برخوردار است، اشکال و حالتهای متنوعی میگیرد. از جمله اشکال و شیوههای مهم روایت در رمان پسامدرن، روایت اپیزودی است که رماننویس در این شیوه بهجای حکایت حادثه در یک شکل کلان، به روایت سوژه و موضوع موردنظر در قالب خرده روایتها میپردازد و از تقسیمبندی روایت به ارکان سنتی چون مقدمه، میانه و پایانبندی خودداری میکند. نویسنده در روش پسامدرنی بامحوریت به کارگیری شخصیتهای مختلف و با بهرهگیری از شیوهی تداخل سطوح روایی و همبستگی مفهومی و معنایی، روایتی فنی و جذاب را خلق میکند. رمان «برید اللیل» نوشتهی هدی برکات، واپسین اثر این رماننویس مطرح لبنانی است که باتوجه به عنوان، ساختار، سبک و دیگر ویژگیهای خود، اثری منحصربه فرد بهشمار میآید که توانست جایزه بوکر ادبی را در سال 2019 میلادی از آن خود کند. این رمان با استفاده از سبکی نامهنگارانه، از اپیزودها و پردههای مستقل و مجزا، اما مرتبط از جهت معنایی و مفهوم تشکیلشده که نویسنده با اتکاء بر قالب نامهنگاری و با بهرهگیری از شیوهی تداخل سطوح روایی، شکل اپیزودی را در روایت رمان بهکار میگیرد. این پژوهش با شناخت نوع و شیوهی روایتپردازی در این رمان پسامدرن هدی برکات، به بررسی مؤلفههای روایت اپیزودی بهعنوان یکی از ابزارهای رمان جدید پرداخته تا از این طریق، نحوهی کاربرد این تکنیک و شیوهی تحلیل و کارکردهای آن را مورد بررسی قرار دهد. این جستار به روش توصیفی-تحلیلی نوشته شده و نتیجهی آن نشان میدهد که رمان مورد بحث، از چندین خرده روایت تشکیلشده که هرکدام از شخصیتهای اصلی را در بر میگیرد، همچنین غربت و آوارگی بهعنوان بنمایهای کلی و جامع، منجر به برقراری ارتباط میان این خرده روایتها شدهاست.