بررسی ویژگیهای هیدرولیکی آبخوان واقع در مسیر قطعه شرقی- غربی خط هفت تونل مترو تهران در زمان انجام حفاری مکانیزه با نگرشی بر میزان آب ورودی به تونل
نویسندگان
1 1. عضو هیئت علمی دانشکده علوم زمین دانشگاه شهید بهشتی، تهران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد هیدروژئولوژی، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران
3 دکتری زمین شناسی مهندسی، مدیر پروژههای زیرزمینی، مهندسی مشاور ساحل
4 دانشجوی دکتری هیدروژئولوژی، دانشکده علوم، دانشگاه تربیت معلم، کرج
doi
چکیده
تأثیر وجود آبهای زیرزمینی بر روی حفاری تونل از جهت تأثیر بار هیدرولیکی آب زیرزمینی بر روی شرایط حفر تونل و در نتیجه میزان آب ورودی به تونل، مسئله بسیار مهم در حفاری مکانیزه در محیطهای شهری است. نفوذ آب به تونل میتواند منجر به وارد شدن خساراتی به تجهیزات ساخت تونل، پرسنل و روند اجرای کار شود. لذا جهت طراحی سیستم ایمنی تونل و پیشبینی تمهیدات ایمنی قبل از شروع عملیات حفاری، بررسی وضعیت هیدروژئولوژی مسیر تونل ضروری است. آگاهی از میزان نشت آب به تونل میتواند در انتخاب روش حفاری مناسب و همچنین شرایط طراحی و نوع پمپ مورد نیاز، برای خروج آب از تونل مؤثر باشد. در این مقاله با استفاده از روش مدلسازی عددی تفاضل محدود (با استفاده از نرمافزار GMS7.0 و کد MODFLOW) و روشهای تحلیلی میزان دبی آب زیرزمینی به قطعه شرقی - غربی خط هفت تونل متروی تهران تخمین زده شده است. دادههای مورد استفاده شامل تراز آب زیرزمینی در سال آبی 88-87، میزان پمپاژ چاهها، آب برگشتی چاههای فاضلاب، بارش و تغییرات میزان هدایت هیدرولیکی در طول مسیر تونل میباشد. میانگین مقدار دبی بدست آمده برای کل 12 کیلومتر قطعه شرقی- غربی خط هفت متروی تهران در روش تحلیلی 345 لیتر بر ثانیه و در روش مدلسازی عددی 295 لیتر بر ثانیه است. در پایان، نتایج مدلسازی تفاضل محدود و روشهای تحلیلی برای زونهای مختلف مسیر تونل با هم مقایسه شده است. این مقایسه نشان میدهد که میزان نفوذ به دست آمده از روابط تحلیلی به نتایج مدل نزدیک است.
