نقش علائم سجاوندی در ریز روایت های پسامدرن عربی
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات عربی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران
doi
10.22034/mcal.2021.15045.2077چکیده
علائم سجاوندی یا همان علائم ویرایشی، یکی از رمزهایی است که به نویسنده کمک میکند تا هرآنچه که بهوسیلهی دلالتهای لفظی قابل بیان نیست را جبران کند و در تصریح و وضوح متن نیز به مخاطب کمک شایانی مینماید. اما در ریز روایتهای پسامدرن عربی نمونههایی یافت میشود که این علائم، کاربردی نامتعارف پیدا کردهاند و در برخی موارد به عنصری سبکساز مبدل شدهاند. نمایش و کاربرد غیرمعمول این علائم در ریزروایتها، کاملاً منطبق با مؤلفههای پستمدرنیسم است؛ پستمدرنی که نمایانگر عدم قطعیت، سیالبودن متن، پراکندگی، شک و تردید و مسائلی دیگر است و به همین دلیل در تحلیل متن نمیتوان بیتفاوت از کنار آنها گذشت. این مقاله سعی دارد تا با روش تحلیلی- استقرائی و با تمرکز بر نُه مجموعهی ریزروایت (796 عدد) از یکسو کاربردهای نامتعارف برخی از این علائم را برشمارد و از سوی دیگر، به همراهی آنها با مؤلفههای پستمدرنیسم اشاره نماید. نتایج این بررسی بر دو شکل نامتعارف از علائم سجاوندی در ریزروایتها دلالت دارد: در برخی ریز روایتها ظاهر این علائم دستخوش تصرف و تغییرشده و در برخی دیگر ظاهر بهقوت خود باقی است، لکن نظام دلالتی آنها کاربردی غریب یافتهاند.
